به گزارش پایگاه عدالت خواهان" تولیدیهای پوشاک، حال و روز خوبی ندارند. این را نه از اوضاع بازار و نمایندگیهای برندهای خارجی پوشاک، که از درهای بسته شده و سرمایه گذارهای ورشکست شده باید فهمید. تولیدکنندگانی که از یک طرف، با تأکید و تشویق برای تقویت اقتصاد مقاومتی و اشتغالزایی روبه رو و از سوی دیگر، با محمولههای پیاپی پوشاک خارجی و تزریق آن به بازار مواجه شدهاند. پوشاکی که از چین، ترکیه و ایتالیا در ویترین فروشگاهها جا خوش میکنند و جایی برای پوشاک مرغوب تولید داخل باقی نمیگذارند.
«واردات بی حساب و کتاب کمر تولیدکنندگان داخلی پوشاک را شکسته است.» این را آقای «صادقی» میگوید. او از تولیدکنندگان عمده پوشاک داخلی است که با حدود 170 تولیدی پوشاک داخلی در قطب تولید پیراهن ایران یعنی بخش «محمد آباد» شهرستان میامی در استان سمنان کار میکند.
او درباره اوضاع فعلی تولیدکنندگان داخلی پوشاک میگوید:«بزرگترین چالش پیش روی تولیدکنندگان داخلی پوشاک، واردات بی رویه است. پوشاک چینی الان بیشترین سهم واردات را در بازار به خود اختصاص داده است، اما کیفیت پایین عمده پوشاک چینی سبب شده است تا بازار مصرف، استقبال خوبی از آن نداشته باشد؛ اما پوشاک وارداتی از ترکیه در سالهای اخیر، آن قدر بازار را در اختیار گرفته که کمر تولیدکنندگان داخلی را یکی یکی میشکند و راه ادامه فعالیت را بر آنان میبندد و عملاً امکان رقابت برابر را از آنان میگیرد. چرا که الان تولیدکنندگان کمی در کشور وجود دارند که امکان رقابت با نمونههای مشابه خارجی را از نظر کیفیت و دوخت لباس داشته باشند. قیمت تمام شده همان البسه با کیفیت ایرانی هم آن قدر زیاد میشود که در بازار مصرف، رقابت را به پوشاک خارجی واگذار میکنند.»
صادقی سیاستهای دولت برای حمایت از تولیدکنندگان داخلی را هم کافی نمیداند و میگوید: « دولت سیاستهای خودش را دارد و ما هم مسیر خودمان را میرویم. طبیعی است که در بازار رقابت نابرابر تولید و واردات، ما بازندهایم؛ اما بزرگترین مشکل ما این است که دولت، تکلیفش را با تولیدکنندگان داخلی روشن نمیکند. از یک طرف، شعار حمایت از تولید داخلی و اقتصاد مقاومتی را میدهند و از طرف دیگر میبینیم که چه فرش قرمزی برای واردکنندگان و شرکتها و برندهای خارجی پهن میکنند. »
او میگوید:«دولت یک بار برای همیشه تکلیف ما را مشخص و سیاستش را اعلام کند که اعتقادی به اقتصاد مقاومتی دارد یا نه؟ و اگر معتقد به حمایت از تولید داخلی است چه راهکارهای اجرایی و مشخصی برای این سیاست در نظر گرفته است و چه محدودیتهایی برای ورود تولید کالاهایی که نمونه مشابه داخلی آن وجود دارد در نظر خواهد گرفت.»
دولت شعار دیگری میدهد و عمل دیگری دارد
ناامید شدن تولیدکنندگان از حمایت دولتی، موضوعی است که آقای «محمد امینی» نیز به آن اشاره میکند. او که تا همین چندماه پیش، تولیدکننده پوشاک داخلی بوده، حالا ترجیح داده است تولیدیاش را تعطیل و تجارت دیگری در پیش گیرد.
او میگوید:«قریب به 16 ماه، با زیان دهی مواجه بودیم و هرروز با این امید پای دستگاهها میرفتیم که مصوبه جدید و تغییر جدیدی در سیاستهای دولت برای حمایت از تولیدکنندگان به وجود بیاید. البته نامگذاری سالهای اخیر با محور و شعار «اقتصاد مقاومتی» خیلی امیدوارمان کرد که تغییری در شرایط پیش آید؛ اما هرچه بیشتر گذشت، متوجه شدیم که دولت بیشتر از آن که به فکر کار اجرایی باشد، به فکر شعارهای پرطمطراق، اما بی فایده است.»
امینی به ماجرای واردات پوشاک توسط دختر وزیر آموزش و پرورش نیز اشاره میکند و میگوید:« این، تنها نمونهای کوچک از بلایی است که دارد زندگی تولیدکنندگان داخلی را سیاه میکند. معاون اول رییس جمهور، چنان در مناظره صحبت از قانونی بودن واردات 200 میلیون تومانی پوشاک توسط دختر وزیر میکند که انگار نه انگار همین دولت، شعار اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولید داخل سر میداد. کاش آقای جهانگیری که خودش زمانی وزیر صنایع بوده، میآمد و وضعیت تولیدیهای داخلی را با دقت بیشتری میدید. کاش میدید که چرخهای صنعتی ما، گیر 10 میلیون تومان و 20 میلیون تومان حمایت است. اگر نمیخواهند حمایت کنند، لااقل تولیدکنندگان داخلی را با این رفتار و دفاعشان از واردات دلسرد نکنند. او میگوید: «سیاستی که دولت در پیش گرفته، بیش از آن که اقتصاد مقاومتی را در نظر گرفته باشد، رفتن به سمت الگوی کشورهای حاشیه خلیج فارس است که کشور را تبدیل به بازار مصرف بزرگی میکند که همیشه چشمش به مرزهاست و وارداتی که فقط جیب دلالان و سودجویان و آقازادهها را پر میکند.»
تولیدکنندگان داخلی موفقترند اگر ...
آقای «امین محمد یوسفی» نیز یکی دیگر از تولیدکنندگان پوشاک مردانه است که در بازار تهران، کار میکند. او با انتقاد از وضعیت بازار میگوید:« من نسل چهارم از خانوادهای هستم که کار و تجارتشان با نساجی و پوشاک گره خورده است و البته، هرچه که بیشتر میگذرد، اشتیاقم برای ادامه فعالیت در شغل آبا و اجدادیام کمتر میشود. چرا که وقتی حمایتی از تولیدکننده داخلی نباشد، هیچ اشتیاقی برای پیشرفت، به روز کردن تجهیزات و تنوع تولید وجود نخواهد داشت. طبیعی است که در این بازار نابرابر، شکست ما از واردکنندگان حتمی است.» او میگوید:«کاش ساز و کاری وجود داشته باشد که دست دلالان و سودجویان را از بازار کوتاه کند و دلگرمی به تولیدکنندگان بدهد تا ما هم با اشتیاق بیشتری به کار بر گردیم. مطمئن باشید تولیدکنندگان داخلی آن قدر توانایی و خلاقیت دارند که بتوانند با نمونههای مشابه خارجی در شرایط برابر رقابت کنند.
منبع: صبح نو
