به گزارش"انجیرفروشی کنار جاده و خریدن ضایعات؛ این تمام فعالیت این روزهای کاپیتان تیم ملی فوتسال کشورمان است. ورزشکاری که به قله افتخارات ورزشی رسیده در راه پرپیچ و خم زندگی مانده است و کسی هم دستش را نمی گیرد. انجیرهای شیرینش مزه دهان بسیاری از مشتریان است اما زندگی اش خیلی شیرین نیست و به مذاق ها خوش نمی آید. «محمدرضا تخشا» که ۳۱ سال قبل در شهرستان بندرگز به دنیا آمده از ۱۱ سال پیش نه تنها به عضویت تیم ملی فوتسال جانبازان و معلولین ایران در آمده بلکه از همان ابتدا کاپیتان تیم نیز بوده است. وی همراه با تیم ملی مسابقات جهانی را فتح کرده اما این روزها در گرمای تابستان روزی ۱۳ ساعت به کار انجیرفروشی مشغول است.
کاپیتان تیم ملی که مادرزادی از ناحیه دست راست با معلولیت دست و پنجه نرم می کند برخلاف برخی از معلولان گوشه عزلت نگزیده و از پله های ورزش بالا رفته است. تخشا به همان اندازه که ساده و صمیمی با ما سخن می گوید، از دست مردمان روزگار گلایه مند است؛ مردمانی که به جای تماشای اراده و پشتکار وی، معلولیتش را می نگرند. مردمانی که به جای نشان دادن احسان خود در حق یک ورزشکار قهرمان، معلولیتش را به رخ وی می کشند.
پیداکردن نشانی محل کار تخشا سخت نبود؛ کمی جلوتر از پلیس راه نوکنده و در کنار جاده همراه با پسر کوچکش ایستاده و چشم انتظار رسیدن مشتری بود. در همان حال به سراغش رفتیم و گفتگویی با وی ترتیب دادیم.
چطور شد که به تیم ملی فوتسال جانبازان و معلولین رسیدید؟
به همراه تیم استان به مسابقات کشوری می رفتیم و مربی تیم ملی بازی مرا پسندید و به تیم ملی مرا دعوت کرد. پیش از آن در زمین چمن در تیم شاهین بندرگز بازی می کردم و هنوز آن را ادامه می دهم.
در این مدت به چه عناوین و افتخاراتی دست پیدا کردید؟
در همان سال اول در بازی های کشورهای اسلامی که در جده عربستان برگزار شد شرکت کردیم و به مقام دومی دست پیدا کردیم. در سال ۹۰ در کشور ایتالیا به مقام قهرمانی جهان رسیدیم و در سال ۹۱ در کشور فرانسه به مقام سومی جهان دست یافتیم. پس از آن به مسابقاتی اعزام نشدیم.
یعنی در سه سال اخیر مسابقاتی برگزار نشده که شما شرکت نکرده اید؟
خیر، متاسفانه فدراسیون جانبازان و معلولین به مشکلات مالی برخورد کرده است و به همین خاطر چندین مسابقه برون مرزی را از دست دادیم. بازیکنان ملی پوش خیلی خوبی داریم و اگر اعزام می شدیم صددرصد می توانستیم مقام کسب کنیم.
شما تنها ملی پوش استان گلستان در تیم ملی هستید؟
خیر، به غیر از من دو نفر از گرگان به نام «مصطفی باوفا» و «حامد حدادیان پور» عضو تیم ملی هستند که البته سابقه من از آنها بالاتر است.
عجیب است که مشغول به دستفروشی در کنار جاده مشغول هستید!
باوجود آنکه ملی پوش هستم اما ۵، ۶ سالی می شود که در مردادماه به این کار مشغول می شوم. بیکار هستم و از طرفی انجیرفروشی درآمد خوبی دارد. تابستان انجیر می فروشم و یک مغازه ضایعاتی در نوکنده دارم که پس از تابستان آنجا مشغول هستم. سه تا بچه دارم که باید شکم آنها را سیر کنم. خدا را شکر که پیش زن و بچه هایم شرمنده نیستم.
مشتری ثابت هم دارید؟
بله، اکثر اهالی نوکنده مرا می شناسند و بعضی از آنها روزانه بین هشت تا سی کیلو انجیر به من سفارش می دهند. افراد زیادی هستند که من را حمایت می کنند.
شما با وجود معلولیت به ورزش پرداخته اید و حتی به قهرمانی جهان هم رسیده اید اما بسیاری از معلولان زمانی که معلول می شوند سراغی از ورزش نمی گیرند. با آنها چه صحبتی دارید؟
برادرزاده من از دست و پا معلول است اما ورزش می کند. به کسانی که خود را خانه نشین کرده اند می گویم که تا جایی که می توانند به ورزش بپردازند. خودم معلول هستم و حال و روز معلولین را درک می کنم اما توصیه می کنم به هر شکلی که می توانند ورزش کنند.
مستاجر هستید یا صاحب خانه؟
مستاجر هستم و ماهانه ۷۰ هزار تومان اجازه می دهم. برای پرداخت پول پیش هفت میلیون تومانی، وام گرفتم.
به نظر می رسد که گلایه و انتظارات زیادی از مسئولین داشته باشید، درست است؟
بله، انتظار زیادی از مسئولین دارم اما آن را برآورده نمی کنند. متاسفانه هرکسی به فکر فک و فامیل و منفعت خودش است. چرا منِ ملی پوش باید در این گرما انجیرفروشی کنم یا ضایعات بخرم؟ شما می بینید که صورت من چقدر سیاه است، پوستم از اول این رنگی نبود به خاطر کار در زیر آفتاب به این روز افتادم!
تا به حال از جایی به شما قول حمایت داده بودند؟
شورای شهر بندرگز قول داده بود که یک قطعه زمین به بدهد و باوجود پیگیری های زیادی که انجام دادم به نتیجه نرسیدم. کارکنان شهرداری هم برایم تلاش کردند تا زمین در اختیارم قرار بگیرد اما شورای شهر تصویب نکرد. من گلایه دارم؛ افرادی هستند که به اقوام خودشان که در مسابقات کشوری مقام آورده بودند، زمین و ماشین بخشیدند اما به من باوجود پیگیری های زیاد و قهرمانی جهان توجهی نداشتند. فرمانداری هم همینطور؛ هر موقع که به آنجا مراجعه می کنم وعده فردا را به من می دهند. من نمی دانم علت این کم توجهی چیست؟ شاید به خاطر معلولیتم باشد و اینکه تو تیم جانبازان و معلولین بازی می کنم.
اداره ورزش و جوانان شهر و استان یا همان تربیت بدنی سابق چه اندازه به شما توجه کرده است؟
از زمانی که «ابوطالب کاویان» از تربیت بدنی رفته، مسئولانش مرا نمی شناسند! آقای کاویان به من رسیدگی می کرد اما از زمانی که وی خارج شده است دیگر کسی نگاهی نمی کند. فکر کنم مسئولان ورزش استان هم مرا نشناسند.
فدراسیون جانبازان و معلولین چطور؟
فدراسیون اگر در توانش داشته باشد، کمک می کند اما در تامین هزینه اعزام تیم ملی خودش مانده است. از افراد خیّر تقاضا می کنم به تیم ملی فوتسال توجه کنند تا بازهم بتوانیم در جهان افتخارآفرینی کنیم.
چه درخواست هایی از مسئولان شهری و استانی دارید؟
از مسئولان درخواست می کنم همه ورزشکاران را به یک چشم نگاه کنند. از مسئولان شهری بندرگز تقاضا دارم که یک شغل ثابت برایم در نظر بگیرند. آیا آن ها راضی هستند که فرزندشان در کنار جاده انجیرفروشی کند؟ شما دست هایم را نگاه کنید که به چه روزی افتاده اند (دست هایش را نشان می دهد که زخمی و پینه بسته است) پسرم (رسول) بیماری کم خونی دارد و بیمه تامین اجتماعی هم نیستیم. از صندوق حمایت از قهرمانان انتظار دارم به من توجه کنند.
در پایان اگر حرفی باقی مانده بفرمائید
لازم می دانم از مسئولان باشگاه شاهین بندرگز تشکر کنم که به من احترام می گذارند. این تیم در لیگ برتر فوتبال استان بازی می کند و از نظر مالی ضعیف است. امیدوارم از این تیم حمایت کنند. بازهم از مسئولان می خواهم که کاری برایم پیدا کنند تا حداقل زمستان ها پیش همسر و بچه هایم شرمنده نشوم. از شما و همکاران تان هم تشکر و برای شما آرزوی موفقیت می کنم.
خبرنگار: محمدامین شعبانی
عکس: احمد آق
