به گزارش عدالت خواهان گلستان"متن این نامه در ادامه می آید:
من جزو آنهایی نیستم که نیاز داشته باشم موضع گیری های خود را در دفاع از انقلاب اسلامی ایران چه قبل از پیروزی انقلاب و چه بعد از آن شرح دهم، به ویژه در دوران جنگ تحمیلی با عراق که همه چشم ها به این نهال نوپا دوخته شده بود، جنگی که به تحریک آمریکایی ها و با پول کشورهای حاشیه خلیج فارس شکل گرفت، اینجانب همواره جزء کسانی بودم که بارها به تاوان موضع گیری های خود نزدیک بود جانم را نیز تقدیم کنم، چرا که ایران بعد از انقلاب را تحولی استراتژیک در نقشه خاورمیانه و جهان، و سپیده دمی برای جهانی متعادل تر و خاورمیانه ای امن تر و مستقل تر و آزادتر می دانستم و آن را تحقق دهنده رویای آزادسازی فلسطین می دیدم که روزبه روز به واقعیت نزدیک تر می شود.
اینجانب قصد ندارم درباره جایگاه بر حق ایران که در این مسیر فداکاری های بسیاری انجام داده و عمق دیدگاه و آرمان خود را به اثبات رسانده بحث کنم چرا که از همان ابتدای آشنایی ام با مقاله ها و سخنرانی های امام خمینی (ره) و ملاقات با ایشان در سال ۱۹۸۰ و نیز دیدارهایی که با شخصیت های نزدیک به ایشان از جمله امام سید علی خامنه ای داشتم به حقانیت این مسیر ایمان آوردم.
هر زمان که درگیری ها در منطقه خاورمیانه در مقابل توحش آمریکایی بالا گرفت و به نفع جریان مقاومت خاتمه یافت تبحر و مهارت عقلی ایشان (امام خامنه ای) بیش از پیش تجلی پیدا کرد و جایگاه فلسطین در نزد ایشان و سلوک رفیع اخلاقی وی و حمایت شان از مسائل انسانی بدون در نظر گرفتن تعصب های طائفه ای و مذهبی و قومی و منطقه ای و نژادی، روزبروز روشن تر از قبل شد.
ما لبنانی ها شاهد بودیم چگونه مقاومت اسلامی حزب الله به مدد حمایت های بی چشم داشت ایران، عزت و کرامت و آقایی برای کشورمان به ارمغان آورد، این در حالی بود که مقاومت همواره آماج انواع اتهام ها قرار داشت و عده ای آن را نه مقاومت بلکه برگ برنده ای در دست ایران می نامیدند. اما آزاد سازی جنوب لبنان در سال ۲۰۰۰ باعث نشد تغییری در روابط ایران و غرب حاصل شود، و این مساله درست نبودن اتهام ها را ثابت می کرد.
پس از شروع جنگ جهانی علیه سوریه، فداکاری های ایران و خون هایی که در این مساله تقدیم کرد، نشان از دیدگاه راسخ ایران در زمینه برقراری ارتباط بین حلقه های مقاومت داشت و از فهم استراتژیک عمیق این کشور درباره پیروزی کشورهای دوست و هم پیمانان در کنار هم و به کمک هم حکایت می کرد. کمک های بلا عوض و بی قید و شرطی که بدون چشم داشت نفوذ در آن کشور انجام می شود به منزله حمایت و سرمایه گذاری این ایثارگری ها در حساب کشور دوست است، پیروزی های کسب شده نیز در حقیقت پیروزی مشترک برای هر دو کشور به شمار می رود، از همین رو طبیعی است که هر کدام از آن دو درصدد تقویت جایگاه خود در معادله هایی برآیند که به امنیت منطقه ای آنها ارتباط پیدا می کند. در جنگ سی و سه روزه لبنان، مقاومت لبنانی حمایت بی حدو حصر و بدون شرط و شروط را از ایران و سوریه دریافت کرد، آنهم در شرایطی که تضمینی برای پیروزی وجود نداشت، بلکه خطر و ریسک شکست نیز وجود داشت و عواقب این شکست ایران و سوریه را هم بی نصیب نمی گذاشت. اما زمانی که جنگ با پیروزی مقاومت خاتمه یافت طبیعی بود که سوریه و ایران در این پیروزی سهم داشته باشند و جایگاه همه آنها در معادله های بین المللی و منطقه ای تقویت شود. جای تعجبی نداشت که روسیه این پیروزی را تحول جهانی بداند و هوگو چاوز در ونزوئلا آن را آغاز مرحله جدیدی در مسیر آزادی بنامد.
ایران امروز به قدرت بین المللی در حال رشد و نماینده واقعی مردم مشرق زمین تبدیل شده است. مردمی که از وابستگی و قرار گرفتن تحت هیمنه قدرت های بزرگ به تنگ آمده اند و می خواهند از جنگ افروزی های تروریستی و تعصب ها و فتنه های مذهبی خلاصی پیدا کنند. ایران امروز پس از چند دهه مقاومت اسطوره مانند و تقدیم قربانی های فراوان که ملت ایران در این مسیر انجام داد امروز به لحظه ثمر دهی و نتیجه گیری نزدیک شده و دیدگان همه به آن لحظه موعود دوخته شده است.
پیروزی بالاتر آن است که هویت این پیروزی فراموش مان نشود و به خاطر داشته باشیم که این پیروزی پیروزی ملت ها در برابر طاغوت ها و برای خلاص شدن از هیمنه بیگانگان بود تا راهی به سوی آزادسازی فلسطین و ایجاد وحدت بین ملت های منطقه و طوائف و مذاهب مختلف آن باشد.
نباید اجازه داد این موفقیت ها رقابت بر سر تعیین هویت آن را به راه اندازد و آن را در چارچوب تنگ گروه و طائفه و مذهب و قوم و نژاد خاصی قرار دهد که هویت های موجود بین دیگر ملت های منطقه را که شریکان در پیروزی و شکست ها هستند، به چالش بطلبد.
ما اطمینان داریم انتصار بزرگی که سید حسن نصرالله به همه لبنانی ها هدیه کرد و حتی به دشمنان داخلی خود در لبنان نیز اجازه جشن گرفتن برای آن را داد بخشی از پیروزی بود که ایران به فلسطین و ملت ها و طوایف و مذاهب و نژادهای موجود در منطقه هدیه داده و از آنها خواسته تا مانند یک شریک این پیروزی را از آن خود بدانند و برایش شادمانی کنند.
از همین رو به حساسیت و دقت مرحله کنونی را به روسای ایرانی خصوصا به جناب آقای روحانی رییس جمهور محترم ایران یادآور می شویم. باید مراقب بود هیچ گونه کلمه و سخنی اینجا و آنجا گفته نشود که عواطف و احساسات عده ای را تحت تاثیر قرار دهد چرا که این مساله به فرصت مجانی به آنها خواهد داد که در گوشه و کنار کمین گرفته اند.
می دانیم و اطمینان داریم که این گفته ها توسط رسانه های فتنه انگیز و به واسطه خارج کردن جمله از سیاق خود در بوق و کرنا شده تعبیر درست و واقعی از موضع ایران نمی باشد. رسانه های فتنه در تمام شبانه روز می کوشند تا ایران را درصدد برپایی امپراتوری فارسی به پایتختی بغداد معرفی کنند و آزادسازی سوریه را نیز که به مدد ایران در حال اتمام است در همین راستا قلمداد کنند. در اظهارات منسوب به برخی مسئولان و مشاوران ایرانی می توان به موارد دیگری از این قبیل نیز اشاره کرد که البته باید بین آنها تفاوت قائل شد. لذا سخن از اینکه رسیدن ایران به مرزهای آبی دریای مدیترانه و باب المندب را نمی توان از این باب دانست و این اظهارات باعث خوشحالی و احساس افتخار همه نیروهای مقاومت می شود.
به عنوان یک فرد که قصد تعبیر از میزان حرص و اهتمام خود را دارد و به ظرافت های بازی رسانه ای و نیز به خطر سهل انگاری از سوء استفاده های پلید دشنمان در لحظه های حساس کاملا واقف است این نامه را برایتان نگاشتم. در شرایطی که آمریکا و عربستان امید بالایی به عشایر عراق داشتند ملاحظه می کنیم که این عشایر در دیدار با مارتین دمپسی که به منظور تحریک آنها علیه ایران انجام گرفت، اقدام به تعریف و تمجید از ایران کرده و از فداکاری های انجام گرفته توسط ایران سخن گفتند.
سخن جنجالی منسوب به یکی از مسئولان ایرانی بدون شک در مقایسه با موضع گیری های اصولی رهبران معنوی و رسمی ایران و در راس همه آنها امام سید علی خامنه ای به منزله کلامی سطحی و گذرا تلقی خواهد شد اما برماست که به دست خود منفعت مجانی را تقدیم دشمنان نکنیم و با فرصت دادن به دشمنان در کمین، موجبات نگرانی دوستان را فراهم نکنیم./رجانیوز
