به گزارش پایگاه عدالت خواهان"
***
«روحانی باید به شخصیتی رئیسجمهور ساز تبدیل شود»
روحانی میخواهد پیروزیهایش را ادامه بدهد...
ایسنا گزارش داد: مجید انصاری، معاون حقوقی رئیسجمهور روحانی به تازگی طی اظهاراتی در جمع فرمانداران استان تهران در اشاره به فرایند تشکیل کابینه دوم رئیسجمهور روحانی گفته است:
«امیدوارم اکنون که در آستانه تشکیل دولت دوازدهم هستیم و منتخب محبوب مردم جناب آقای دکتر روحانی همه مشغله ذهنیاش مصروف به سازماندهی و تشکیل کابینهای قوی و ادامه راه پیروزیهای گذشته، ساماندهی اقتصاد مقاومتی و ایجاد اشتغال و رونق تولید و کار در کشور است، همه به ایشان و دولت کمک کنند و پرونده رقابتهای انتخاباتی را ببندند.»[۱]
*کنایه انصاری در این باره که روحانی کابینهای میخواهد برای «ادامه راه پیروزیهای گذشته» تأملات فراوانی را در پیرامون خود ایجاد میکند.
آقای روحانی به آخرین مقطع عمر سیاسی خویش رسیده است و پس از طی شدن ۴ سال پیش رو در سال ۱۴۰۰ بایستی به سمتی پایینتر منتقل شود و راه دیگری هم ندارد.
و لذا اینکه ایشان قصد دارد پیروزیهایش (یعنی پیروزی در انتخابات مجلس دهم و دو انتخابات ریاستجمهوری در سالهای ۹۲ و ۹۶) را تکرار کند، امری بلاوجه محسوب میشود.
قبل از انصاری نیز، داریوش قنبری، از فعالان اصلاحطلب و از نمایندگان سابق مجلس شورای اسلامی طی یادداشتی در نشریه آرمان امروز با عنوان «کابینه اصلاحطلبانه» ضمن تعیین تلویحی شرط و شروطهایی برای چینش کابینه جدید رئیسجمهور روحانی نوشته بود:
«آقای روحانی باید با توجه به وعدههای اعلامی کابینه مطلوب خود را به مجلس معرفی کند تا بتواند طی چهارسال آینده با دست پر در برابر مردم بنشیند و به شخصیتی رئیسجمهور ساز تبدیل شود...»[۲]
اظهارات قنبری نیز در حالی است که در سال ۱۴۰۰، رئیسجمهور روحانی و کابینه ایشان با معضلات مهمی مثل کبر سنّی، عزم اصلاحطلبان برای معرفی یک نامزد رسمی و البته شکست احتمالی برجام مواجهاند که علیالقاعده بعید مینماید رمقی برای «رئیسجمهور سازی» باقی بماند.
جالب آنکه، «محمود احمدینژاد» رئیسجمهور پیشین نیز زمانی در سالیان باقیمانده به انتهای دولت دوم خود طی اظهاراتی در یک تریبون رسمی از این گفت که ممکن است خداوند دوباره به وی توفیق خدمت عطا کند!
اما رسانهها از این نوشتند که احمدینژاد در پایان دولت دوم خود خواهد رفت و خداوند متعال نیز هرگز چنین دعای بلاوجهی را مستجاب نمیکند.[۳]
به نظر میرسد تسامح در قبال صحبت عجیب مجید انصاری و مفهوم قابل تأمل طرح شده از سوی وی، قابل قبول نباشد و اقتراح عمومی پیرامون این معنا که آقای روحانی در انتظار چه پیروزی دیگری به سر میبرد، یک مسئله ضروری است.
***
چرا نظام اسلامی دغدغه و نگرانی میرسلیم را ندارد؟
«میرسلیم» پایان قالیباف را اعلام کرد!
مصطفی میرسلیم، نامزد حزب مؤتلفه در انتخابات اخیر ریاستجمهوری طی گفتوگویی تفصیلی با روزنامه دولتی ایران صحبتهایی را درباره «محمدباقر قالیباف»، شهردار اصولگرای تهران مطرح کرده است.
او در بخشی از اظهاراتش میگوید:
آقای قالیباف را قبول نداشتم. ایشان چون در جبهه اصولگرایی بود، من با وی مخالفت نکردم. اما اعتقادی به نامزدی آقای قالیباف در انتخابات ریاست جمهوری ندارم.
در این لحظه روزنامه ایران از وی میپرسد: چرا اعتقاد ندارید؟ و میرسلیم پاسخ میدهد:
به دلیل برداشتی که از مجموع عملکرد ایشان دارم!
نامزد حزب مؤتلفه همچنین درباره تحلیلهای داخلی این حزب در ایام انتخابات نیز گفته است:
من گفتم در مورد عملکرد شهرداری که در رأس آن آقای قالیباف است، خلافهایی وجود دارد که باید رسیدگی شود. برخی دوستان، هم نظر بودند اما تصمیمگیری جمع این شد که وقتی در یک جبهه کار میکنیم، نباید تفرق ایجاد کنیم.
میرسلیم در بخش دیگری از اظهاراتش تصریح میکند: شخصا مخالف هستم درباره تخلفات آقای قالیباف حرفی نزنم.
روزنامه ایران در ادامه همچنین از او میپرسد: «فرض کنید قالیباف برنده انتخابات میشد، آیا مؤتلفه خود را سرزنش نمیکرد که بابت نگفتن تخلفات احتمالی یک نامزد به رأیآوری او کمک کرده و او به ریاست جمهوری کشور رسیده است؟» و میرسلیم پاسخ میدهد: مؤتلفه را فکر نمیکنم؛ اما من قطعاً خودم را سرزنش میکردم!
او در مهمترین بخش از اظهارات خود نیز به روزنامه دولتی ایران میگوید: آقای قالیباف دیگر نمیماند. تمام شد، اما هر جا باشد باید مواظب او بود که خلافی نکند. اینها برای جامعه ما بسیار مضر است. [۴]
*تحلیلگران معتقدند یکی از چند دلیل اصلی شکست اصولگرایان در انتخابات اخیر، عملکرد ضعیف حزب مؤتلفه و پاسهای گلی بود که نامزد رسمی این حزب یعنی آقای میرسلیم به جریانات رقیب میداد.
وبلاگ مشرق در گرماگرم همان روزها کراراً هشدارهایی تحلیلی را در زمینه عملکرد ناصحیح آقای میرسلیم و با عناوینی همچون «میرسلیم تهدید کرد»[۵] و «ساز ناکوک میرسلیم»[۶] منتشر کرد.
رصدهای ما در همان روزها نشان میداد که آقای میرسلیم اتفاقا به هیچ وجه درباره قالیباف ساکت نیست و بر خلاف آنچه که امروز به روزنامه دولت میگوید! در مواردی حتی از اصلاحطلبان و آقای روحانی هم در کوبش قالیباف، غیرت بیشتری به خرج میداد.
و از همان روزها بود که این سؤال بیجواب در هر ذهنی خودنمایی میکرد که «علت هجوم بیشترین حملات علیه محمدباقر قالیباف با ایفای نقش مشترک مؤتلفه، اصلاحطلبان، دولت و چند عنصر تندروی حاضر در حمله به سفارت انگلستان چیست؟!»
سؤالی که البته در پساانتخابات نیز گویا خود را به رخ میکشد...
جدای از مسئله انتخابات، آقای میرسلیم درباره تخلفاتی در عملکرد محمدباقر قالیباف صحبت میکند که جز در چند صفحه مجازی تندرو و در محافل اصلاحطلبانه، نشان دیگری از آنها نیست و هیچ محکمه قضایی و نهاد امنیتی نیز سندی درباره اثبات آنها ارائه نکرده است.
صد البته طی ۱۲ سال گذشته در شهرداری تهران نیز همچون برخی نهادهای دیگر فسادهایی رخ داده است اما بدیهیست که این رخدادها نمیتواند مورد اشاره میرسلیم باشد زیرا این فسادها اولا کوچک و جزئی بودهاند و هرگز نجومی نبودهاند، ثانیاً با برخورد شدید قضایی و حتی امنیتی مواجه شدهاند و ثالثاً اینکه شهردار تهران نیز به گواه مقامات عالی قضایی و امنیتی نهتنها نقشی در آنها نداشته بلکه نفر اول مبارزه و برخورد با آنها بوده است.
در بحث اتمام قالیباف و تأکید میرسلیم بر اینکه باید مواظب قالیباف بود تا خلاف نکند! نیز قضاوت را بایستی به عهده افکار عمومی گذاشت...
چه اینکه اولا قبل از میرسلیم، «عباس عبدی» از فعالان اصلاحطلب طی یک مناظره سیاسی گفته بود: «قالیباف تمام شد» و مشخص نیست میرسلیم صحبتهای عبدی را تکرار میکند یا اتمام قالیباف تحلیل شخص ایشان است؟ و ثانیا بر اساس فرصتهایی که نظام اسلامی طی ۴۰ سال گذشته در اختیار محمدباقر قالیباف قرار داده است میتوان اینطور نتیجه گرفت که نظام اسلامی دغدغه و نگرانی میرسلیم را ندارد زیرا در طول تصدی قالیباف در سمتهایی همچون فرماندهی لشکر در دوران دفاع مقدس، حضور در ستاد سپاه پاسداران، فرماندهی نیروی هوایی سپاه، فرماندهی ناجا، کاندیداتوری ریاستجمهوری و ۳ دوره شهرداری تهران، نه تنها منعی از سوی نهادهای کلان برای او ایجاد نشده بلکه چشمان مراقب نظام نیز خطا و فسادی را تا این لحظه در عملکرد قالیباف تأیید نکرده است.
جالب آنکه حتی جریانات تندرویی که چند سال قبل در منابر میگفتند در ولایتمداری آقای روحانی تردیدی نیست اما در ولایتمداری قالیباف تردید هست! نیز تاکنون سندی بر ادعای خود نیافتهاند و گویا آقای میرسلیم هم قصدی برای عبرت گرفتن از این افراد ندارد.
***
بزرگترین دستاورد برجام دیگر رفع جنگ نیست، «قرارداد توتال» است
داریوش قنبری، از فعالان اصلاحطلب و نماینده سابق مجلس شورای اسلامی، طی یادداشتی در شماره یکشنبه گذشته روزنامه آرمان امروز نوشته است:
«اولویت نخست دولت، باید تداوم تنشزدایی و ایجاد تعامل مثبت با جهان باشد. اولویت دوم بهبود وضعیت اقتصادی جامعه است. نباید فراموش کنیم که این دو اولویت در هم تنیدهاند، بدون بهبود اوضاع دیپلماتیک، بهبود وضع اقتصادی محال است. مثال بارز این سخن برجام است، بزرگترین دستاورد برجام قرارداد توتال بود که حاکی از گشایش فصلی جدید در اقتصاد ایران است. برای بهبود وضع اقتصادی کشور، نیازمند ادامه تعامل سازنده با جهان و تداوم تنشزدایی با دنیا و از طرفی مدیریت اقتصاد هستیم.»[۷]
*به نظر میرسد مردم و افکار عمومی در ایران دیگر از این حرفها خسته شدهاند.
یک روز گفته میشود برجام قرار است حاوی «ارزانی» و «لغو تمام تحریمها» باشد. روز دیگر اما گفته میشود به هیچ وجه این قولها را نداده بودیم!
مدتی میگذرد و به یکباره رئیسجمهور روحانی از این میگوید که بزرگترین دستاورد برجام نه رفع تمام تحریمها و نه ارزانی بلکه رفع تهدید جنگ بود.[۸]
ماجرا میگذرد و مشخص میشود قضیه تهدید جنگی یک «دروغ محض» بیشتر نیست که عقل هم آنرا تأیید نمیکند.
و جالبتر آنکه مدتی بعد هم آقایان اینطور میگویند که بزرگترین دستاورد برجام «قرارداد توتال» است.
و در خلال همین وعدههای عجیب برجامی نیز یک روز گفته میشود از رکود عبور کردیم و روز دیگر این مردم هستند که میشنوند هنوز در رکودیم و برای برگزاری یک اختتامیه باشکوه هم میشنویم که آقایان میگویند: وعده حل مشکلات در ۱۰۰ روز را هم ما نبودیم که مطرح کردیم!
قضاوت درباره این تلوّن سیاسی و نیز اظهارات قنبری پیرامون بزرگترین دستاورد برجام را به عهده مخاطبان محترم میگذاریم...
***
1_ http://www.isna.ir/news/96043117801
2_ http://www.armandaily.ir/fa/news/main/188677
3_ http://www.asriran.com/fa/news/258910
4_ http://www.iran-newspaper.com/newspaper/BlockPrint/192381
5_mshrgh.ir/719402
6_mshrgh.ir/721901
7_http://www.armandaily.ir/fa/news/main/192042
8_http://fna.ir/Z42T8W
