به گزارش عدالتخواهان گلستان"مطابق گزارش بانک مرکزی از عملکرد بودجهای دولت، سال 94 را باید بدترین سال از لحاظ انضباط بودجهای دولتها دانست.
در حالی که کوچکتر بودن نسبت هزینههای جاری به عمرانی نمایانگر کارآمدی دولت در جهت استفاده بهینه از منابع است، در سال گذشته هزینههای جاری دولت به بالاترین حد خود نسبت به هزینههای عمرانی آن در دهه اخیر رسید.
در 11 ماهه سال 94 پرداختهای عمرانی دولت به 21 هزار میلیارد تومان رسید، در حالی که هزینههای جاری آن از 148 هزار میلیارد تومان فراتر رفت.
بدین ترتیب هزینه جاری دولت یازدهم در سال گذشته 7 برابر هزینه عمرانی آن بوده است که این بدترین عملکرد از ابتدای انقلاب محسوب میشود.
به عبارت دیگر، در 11 ماهه سال گذشته نسبت پرداختهای عمرانی به پرداختهای جاری دولت فقط 14 درصد بود که پایینترین سطح آن در 37 سال گذشته بوده است.
این آمار بیانگر آن است که در سال گذشته دولت بیش از همه سالها و بدتر از عملکرد همه دولتهای ماقبل خود، بخش اعظم منابع بودجه عمومی کشور را صرف هزینههای جاری کرده و سهم بودجه عمرانی را به کمترین رقم رسانده است.
این در حالی است که دولتهای نهم و دهم که سیاستهای پولی و مالیاش به شدت مورد انتقاد مسئولان فعلی قرار دارد، به مراتب عملکرد بهتری در تخصیص بودجههای عمرانی و جاری داشت.
در 8 ساله دولت قبل (91-84) به طور میانگین پرداختهای عمرانی معادل 32.7 درصد پرداختهای هزینهای (جاری) بود.
به عنوان مثال دولت قبل در سال 1390 نزدیک به 29 هزار میلیارد تومان صرف پروژههای عمرانی کرد. اما در سال 1394 با وجود گذشت چند سال و کاهش ارزش پول به علت تورم، نه تنها ارزش اسمی پرداختهای عمرانی همگام با تورم افزایش نیافت، بلکه نزدیک به 8 هزار میلیارد تومان هم نسبت به سال 1390 کمتر شد.
این در حالی است که در سال 1390 هزینههای جاری دولت 89 هزار میلیارد تومان بود که این رقم در سال گذشته نزدیک به 60 هزار میلیارد تومان بیشتر شد. یعنی در این مدت، عمده درآمدهای دولت نصیب هزینههای جاری شد و سر پروژههای عمرانی بی کلاه ماند.
کاهش بیسابقه سهم بودجه عمرانی موجب عقب افتاده توسعه امور زیربنایی و بخشهای مولد کشور میشود.
با روند نگرانکنندهای که دولت در پیش گرفته بیم آن میرود که طی سالهای آتی تمام منابع عمومی دولت به اعتبارات هزینهای اختصاص یابد.
هماکنون نیز فارغ از اینکه تخصیص منابع عمرانی به منابع جاری باعث مضرات بلندمدتی مانند طولانی شدن پروژههای عمرانی و افزایش هزینههای آن میشود، این مسئله قابل تامل است که چرا اکنون و در زمانی که کشور در شرایط رکودی به سر میبرد و اتفاقا در چنین شرایطی نیاز به اجرای طرحهای عمرانی بیشتر است، منابع عمرانی بیش از پیش به جای منابع جاری صرف شده است.
