براستی منتقدان در خصوص رهبران نظامی که 38 سال در سخت ترین طوفان ها کشتی نظام را از تلاطم های بسیار عبور داده اند؛ چه فکری می کنند؟ آیا کسی در سیاست و درایت و نکته بینی و کیاست و کیضی مقامات ما شکی دارد که چنین راه ناهمواری را هموار کرده اند و اکنون چه دلیلی وجود دارد که در این برهه حساس زمانی و حساسیت های منطقه ای و پس از دستیابی به توفیق بزرگ در انتخابات و در حالی که تحولات منطقه ای نیز جملگی در مسیر ارتقای جایگاه ایران و منکوب شدن دشمنان دیرپاست، به اختلاف افزایی روی آورده و هزینه های اصطکاک در سطوح عالی را بر کشور بار کنند؟
به گزارش پایگاه عدالت خواهان" اطلاعات روز نوشت" این روزها رسانه های آنور آبی و نیز برخی از فعالان شبکه های مجازی اصرار وافری دارند که چنین القا کنند که رهبری نظام با رئیس جمهوری منتخب در مقام تعارض و تقابل قرار گرفته و این دو شخصیت عالی نظام در تریبون های عمومی به موضع گیری انتقادی علیه یکدیگر می پردازند!
البته این نکته ای است که در فواصل و برهه های مختلف روی آن مانور داده می شود، آنچنان که وزیر کشور در 7 اسفند ماه سال 95 گفت:« به گونهای بیان میشود که بین رهبری و دولت اختلاف وجود دارد و این یک جفا است، کشور ما از نظر قانونی و سیاسی، اساسا تابع ولایت فقیه است. » اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس جمهوری نیز چندی پیش و در فضای تیلیغات انتخاباتی به انتقاد صریح از القای این دوگانگی ها و اختلاف میان رهبر انقلاب و دولت گفته بود.
اما نکته جالب اینجاست که این بار درست پس از انتخابات شکوهمند 29 اردیبهشت این مانورهای تبلیغاتی و پروپاگاندای سیاسی از سوی منتقدان آنور آبی و نیز برخی افراد و جریان ها در داخل در دستور کار قرار گرفته است.
در این میان بیان چند نکته ضروری به نظر می رسد.
اول- رهبر انقلاب پیش تر و در بحبوحه مذاکرات هسته ای فرموده بودند که محرمانه و پشت پرده ندارند و صریح آنچه را مد نظر دارند، بیان می کنند، رویه و سیره رهبری نظام در ادوار و برهه های مختلف نیز همین بوده و ایشان به عنوان عالی ترین مقام نظام هر جا که لازم دانسته اند نکات، نقدها و انذارهای خود را بیان کرده اند و از اساس معذوریتی برای بیان صریح مطالب و نکات خود ندارند که عده ای بهدنبال تفسیر و تعابیر خاص خود از سخنان رهبری نظام هستند تا در پیامد آن منویات خود را به کرسی نشانده و استدلال های شاذ بنمایند.
دوم- رهبر انقلاب بارها و با صراحت گفته اند که مشی ایشان حمایت از دولت مستقر و منتخب مردم است، حال چگونه می شود که درست پس از انتخابات و خلق حماسه با شکوه مردم و انتخاب رئیس جمهوری منتخب با رای نزدیک به 24 میلیونی ایشان اصراری به مواجهه با دولت داشته باشند؟ آیا این با سیره رهبر انقلاب و از آن بالاتر با درایت و هوشمندی سیاسی ایشانکه مورد اذعان دوست و دشمن است؛ دارد؟؟
سوم- اختلاف نظر و سلیقه میان همه آحاد بشر امری طبیعی و بدیهی بوده و هیچ دو فردی به طور تام و تمام همسو و هم نظر نیستند و رهبر انقلاب پیش تر نیز به این اختلاف نظرها در برهه های مختلف اشارهو حتی گفته بودند که ایرادری ندارد که نظر کسی با نظر من مخالف باشد و مهم عمل به فرامین رهبری در چارچوب قانون و الترام عملی به ولایت فقیه از سوی همه ارکان و مسئولان نظام است.
چهارم- عده ای به عنوان مثال می گویند؛ جمله رهبری در دیدار با دانشجویان در خصوص « آتش به اختیار» به معنای تقابل با دولت است! حال آنکه ظرف زمانی و مکانی این سخن باید نگریسته شده و این تاکید ایشان به هیچ روی مسئله تازه ای نیست و نه فقط در بند 9 وصیت نامه امام (راحل) که در فرمایشات مختلف رهری در ادوار مختلف نمود داشته و دعوت دانشجویان به امر به معروف و نهی منکر بر اساس مسئولیت شهروندی در نظام اسلامی و تحرک و پویایی آنان فراتر از عملکردهای رسمی و دولتی و نهادهای حاکمیتی برای اصلاح امور است و به هیچ روی این امر به معروف نمی تواند به عمل منکر عبور از قانون تطبیق داده شود که در مرتبه اولی تر مواجهه با دولت و ستگاه های اجرایی از آن مستفاد گردد!
پنجم- رهبر انقلاب در سخنرانی خود در مرقد امام راحل در سالگرد رحلت بنیانگذار انقلاب هزینه های چالش را بالاتر از سازش خواندند و تاکید کردند که چالش عقلانی و متین بسیار هزینه های کمتری دارد. دو شب پیش حسن روحانی در دیدار با خادمان قرآنی از صلح حسنی در شب میلاد آن امام همام گفته و تاکید کرد که صلح کردن شهامت می خواهد و تیر و نیزه های صلح سخت تر از جنگ است. عده ای در بیرون از مرزها و در داخل این دو گفتار را در کنار هم نشانده و از تقابل این دو مقام عالی گفتند؛ حال آنکه هیچ تعارض و تقابلی از این دوسخنان قابل برداشت و استنتاج نیست. صلح از اساس یک گزاره است و سازش یک گزینه دیگر است، آنچنان که رهبری خود از نرمش قهرمانانه در ایام مذاکرات هسته ای گفتند که تعبیر بکار برده از سوی خود ایشان در کتابی در باب صلح حسنی بود و مصداق سازش از سوی ایشان ارجاع به باج دهی عربستان سعودی به آمریکا بود و تفاوت آنچنان واضح و مبرهن است که نیاز به شرح و بسط و تفصیل ندارد.
ششم- بدون شک رهبر انقلاب و رئیس جمهوری مستقر ممکن است در برخی موضوعات و نوع نگرش ها و سلایق دچار اختلاف نظر باشند و این نکته را هم حتی به تلویح و تصریح بیان کنند اما به هیچ روی این موضوع به معنای تقابل نیست که عده ای اکنون بر تنوره آن می دمند و در صدد القای آن در جامعه و افکار عمومی هستند؛ نه رهبری با کسی تعارف دارند و نه رئیس جمهوری که خود منتخب ملت در انتخابات نظام است و چهار سال نقش آفرینی در سطوح عالی نظام را پیش روی خود می بیند، قصدی به چالش آفرینی داشته و چنین نکته ای همخوان با مصالح دولت و اهداف آن است.
براستی منتقدان در خصوص رهبران نظامی که 38 سال در سخت ترین طوفان ها کشتی نظام را از تلاطم های بسیار عبور داده اند؛ چه فکری می کنند؟ آیا کسی در سیاست و درایت و نکته بینی و کیاست و کیضی مقامات ما شکی دارد که چنین راه ناهمواری را هموار کرده اند و اکنون چه دلیلی وجود دارد که در این برهه حساس زمانی و حساسیت های منطقه ای و پس از دستیابی به توفیق بزرگ در انتخابات و در حالی که تحولات منطقه ای نیز جملگی در مسیر ارتقای جایگاه ایران و منکوب شدن دشمنان دیرپاست، به اختلاف افزایی روی آورده و هزینه های اصطکاک در سطوح عالی را بر کشور بار کنند؟
این دو گانه سازی ها و دمیدن بر تنور آن بیش تر از آنکه ریشه در واقعیات میدانی و تحولات پشت پرده در معادلات قدرت میان سران نظام داشته باشد، بیان توهمات و آرزوهای قلبی آنانی است که ایران را پس از انتخابات در اوج می بینند و به هر نحوی ازانحاء می خواهند بر فضای افکار عمومی و این روند مثبت تاثیر بگذارند که البته ره به جایی نبرده و باز نیز شکست می خورند، آنچنان که شانس خود را درترقه بازی در خیابان های تهران آزمودند!
-------------
به گزارش پایگاه عدالت خواهان" ای کاش نویسنده به اظهارات متناقص و دروغ و خلف وعده و دو قطبی کردن جامعه از سوی روحانی هم اشاره ایی می کرد
