"خرداد 1360 را می توان از نقاط پر تلاطم انقلاب اسلامی ایران دانست. نظام اسلامی از سویی مورد هجوم پیاپی دشمن بعثی قرار داشته و از سوی در جبهه داخل تنش ها میان برخی جریان های سیاسی و عموما مسلحانه با رهبری نظام و مردم بیش از هر زمانی عیان تر می شود. مسئله بررسی عدم کفایت ابوالحسن بنی صدر رئیس جمهور وقت را می توان نقطه اوج تنش های داخلی دانست، امری که نهایتا به عزل وی منجر شده و زمینه بحرانی دیگر را برای انقلاب نوپای اسلامی فراهم نمود.
نزدیکی فزاینده بنی صدر به سازمان مجاهدین خلق (منافقین) در ماه های پایانی صدارتش و عدم تحقق آرمان های سازمان مجاهدین با وقوع انقلاب در طول دو سال سپری شده ( کسب نفوذ حداکثری و به دست گرفتن رهبری انقلاب) زمینه ائتلافی آشکار را میان دو جریان فوق فراهم نمود. از همین روست که شاهدیم منافقین بیش از همه ی جریان ها از عزل احتمالی بنی صدر نگران بوده و در پی مقابله با آن برآمدند، نگرانی که نهایتا به اعلان جنگ مسلحانه این سازمان با نظام اسلامی در 30 خرداد 1360 منجر گردید.
اعلان جنگ مسلحانه، مبادرت به ترور کور و پیاپی مسئولین و مردم و سپس رجعت به عراق و جنگیدن در رکاب بعثی ها بر علیه جمهوری اسلامی، چهره واقعی منافقین را بیش از هر زمانی آشکار ساخت، چهره ای که این سازمان در طول سال های منتهی به انقلاب و پس از انقلاب تلاش می نمود با تکیه بر ظواهری اسلامی و عرض ارادت به برخی بزرگان دینی به شکلی دیگر وانمود سازد.
در مطلب فوق برآنیم به مناسبت سالروز وقوع این حادثه تلخ به ارائه گزارشی تصویری همراه با برخی توضیحات از زمان شکل گیری این سازمان، انحراف از اصول اولیه و سپس رویارویی با نظام اسلامی در 30 خرداد 1360 بپردازیم.
از محمد حنیف نژاد (نفر وسط) به عنوان بنیان گذار سازمان مجاهدین خلق نام برده می شود. این سازمان در شهریور 1344 و با تکیه بر مشی مسلحانه و مبانی اسلامی و چپ گرایانه شکل گرفت. تصویر سمت راست اصغر بدیع زادگان و سمت چپ سعید محسن می باشد که از اولین اعضای مجاهدین می باشند.
در نخستین بیانیه ی سازمان که در 20 بهمن 1350 پراکنده شد، آمده است: «... هسته اولیه سازمان که هم اکنون برای اولین بار نام آن را فاش میکنیم در ۶ سال قبل و با شرکت برخی از کادرهای سابق نهضت آزادی ایران ... به شکل مخفی بنیاد یافت ...»
سازمان در سال های اولیه فعالیت ضربات مهلکی را از سوی ساواک متحمل شد. رهبران سازمان من جمله محمد حنیف نژاد به حکم دادگاه نظامی و به جرم «اقدام علیه امنیت کشور، اعمال تروریستی و ترور اتباع ایرانی و آمریکایی» به اعدام محکوم شد.
بنیان گذاران سازمان از وقوع حوادث ناگوار 15 خرداد به عنوان یکی از دلایل شروع فعالیت خود نام می برند. سعید محسن در این باره می گوید: «... شاید اگر جریان ۱۵ خرداد نبود، من نیز مثل دیگران همه چیز را فراموش میکردم. برخورد ۱۵ خرداد و اینکه طبقات پایین در این جریان به سادگی کشته شدند در حالی که در جریان دانشگاه حداکثر به چند ماه زندانی قناعت میشد، روحیهٔ مقاومت را در من زنده کرد.»
در شهریور سال 1350 و در آستانه ی برگزاری جشن های 2500 ساله شاهنشاهی، 13 نفر از سران سازمان بازداشت و 12 تن از آن ها اعدام شدند. مسعود رجوی تنها فردی بود که از اعدام نجات یافته و به حبس ابد محکوم شده بود.
اسناد ساواک حاکی از افشاگری های گسترده مسعود بر علیه رهبران مجاهدین در طول بازداشتش است.
برگه اعترافات رجوی در ساواک
در حالی که شماری از رهبران سازمان به اعدام محکوم شده و یا زندانی بودند، مجاهدین خارج از زندان تحت تاثیر افکار تقی شهرام که از زندان گریخته بوده تغییر ایدئولوژی داده و مارکسیست شدند.
برخی از رهبران اسلام گرای سازمان در مقابل این تغییر مشی مقاومت کرده و به دستور عناصر مارکسیست سازمان به اعدام محکوم شدند. شهید شریف واقفی من جمله رهبران اسلام گرای سازمان بود که به قتل رسید.
با وجود مارکسیست شدن مجاهدین، رهبران درون زندان از تقی شهرام اعلام برائت نموده و خود را مسلمان خطاب می نمودند. شهید مطهری نقل می کند که شمار کثیری از رهبران انقلاب از جمله شهید بهشتی و هاشمی رفسنجانی شدیدا بر این باور بودند که می بایست با مجاهدین بر علیه رژیم پهلوی ائتلاف نمائیم، از همین رو برای کسب تکلیف به امام که در نجف بودند نامه نوشتیم و ایشان ما را از این کار برحذر نمودند و فرمودند آن ها دچار افکار التقاطی هستند.
افکار چپ گرایانه مرحوم شریعتی و نوشته های آتشینش همه گروه علاقمند به مبارزه مسلحانه من جمله مجاهدین خلق را به خود جلب نموده بود.
رهبران مارکسیست شده مجاهدین در اولین بیانیه خود پس از تغییر ایدئولوژی چنین آوردند: : «در آغاز گمان میکردیم میتوانیم مارکسیسم و اسلام را ترکیب دهیم و فلسفه جبر تاریخ را بدون ماتریالیسم و دیالکتیک بپذیریم. اینک دریافتیم که چنین پنداری نا ممکن است... ما مارکسیسم را انتخاب کردیم زیرا راه درست و واقعی برای رها ساختن طیقه کارگر زیر سلطه است». تقی شهرام در کنار قاضی دادگاهش حجت الاسلام معادیخواه.
پس از مارکسیست شدن مجاهدین، شماری از روحانیون زندانی هم چون آیت الله طالقانی، مهدوی کنی، مفتح، هاشمی رفسنجانی، ربانی شیرازی و... که از قبل در زندان درگیرهایی با زندانیان کمونیست داشتند، در اطلاعیهای در اسفند ۱۳۵۴ با اشاره به نجاست کفار، اعلام کردند که تمامی زندانیان مسلمان باید از هرگونه ارتباط با مارکسیست ها (غذا خوردن، تماس بدنی، وسایل مشترک زندانیان همبند، ...) پرهیز کنند.
چند ماه پیش از وقوع انقلاب اسلامی، رهبران کمونیست مجاهدین از سازمان خارج شده و عنوان پیکار را برای خود برگزیدند. رهبران زندانی آزاد شده هم چون مسعود رجوی که هم چنان خود را مسلمان قلمداد می کردند رهبری سازمان را برعهده گرفتند. مسعود رجوی و موسی خیابانی دو سرکرده مجاهدین در کنار امام خمینی (ره).
نگرش نزدیک به سوسیالیسم آیت الله طالقانی و افکار چپ گرایانه ایشان زمینه بهره برداری مجاهدین از اسم ایشان را در مقاطع پس از انقلاب فراهم نموده بود. مجاهدین خلق ایشان را پدر طالقانی می نامیدند.
موسی خیابانی و مسعود رجوی در کنار آیت الله طالقانی
مجاهدین با پیروزی انقلاب، این رخداد را به امام و ملت ایران تبریک گفته و تلاش می نمایند خود را در آن سهیم نمایند.
مسعود رجوی با پیروزی انقلاب کاندید انتخابات ریاست جمهوری می شود.
معدود تجعمات حامیان مجاهدین در خلال انقلاب
امام خمینی در پاسخ به سوالی مبنی بر شرایط افراد جهت احراز صلاحیت برای کاندید شده در انتخابات ریاست جمهوری فرمودند: «کسانی که به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران رأی مثبت ندادهاند، صلاحیت ندارند، رئیس جمهور ایران شوند.». با این سخن عملا صلاحیت مسعود رجوی رد می شود، چرا که وی صریحا اعلام نموده بود قانون اساسی را قبول ندارد.
رحلت آیت الله طالقانی بر دامنه شکاف میان مجاهدین و نیروهای انقلابی، امام و مردم افزود.
ناکارآمدی ابوالحسن بنی صدر در دوران ریاست جمهوری و انزوای فرقه رجوی زمینه نزدیکی طرفین با یکدیگر را مهیا نمود.، تا آن جا که دختر بنی صدر به عقد مسعود رجوی در می آید.
نشریه مجاهد ارگان مطبوعاتی سازمان مجاهدین خلق می باشد. این روزنامه نقش بسزایی در ایجاد تنش در کشور ایفا می نمود و نوک حملات خود را به سوی امام خمینی و روحانیون اشاره گرفته بود.
تشدید تنش ها زمینه بازداشت شمار زیادی از رهبران و افراد سازمان مجاهدین خلق را از سوی نیروهای انقلابی فراهم نمود.
به دنبال افزایش بحران در سطح کشور، امام خمینی بنی صدر را از سمت جانشینی فرماندهی کل قوا عزل نمود. متعاقب این امر مجلس شورای اسلامی عدم کفایت رئیس جمور را صادر نمود.
به دنبال عزل بنی صدر وی در مکانی نامعلوم مخفی شده و در پیامی از هوادارانش خواست به خیابان ها بریزند.
رجوی و رهبران مجاهدین حمایت از بنی صدر و ایجاد اغتشاش در کشور برای تغییر نظام را آخرین فرصت خویش پنداشتند لذا از هواداران خود خواستند قیام نمایند.
نمایی از اعتراض حامیان مجاهدین خلق در تهران.
منابع مطلع تعداد جمعیت را تنها چند هزار تن برآورد کرده اند. درگیری های فوق با خشونت شدیدی همراه بوده و به مرگ ده ها تن منجر شده است.
امام خمینی در پیامی و در واکنش به اقدامات مجاهدین چنین می فرمایند: «آنان که علیه حاکمان شرع حرف میزنند، با اسلام به مبارزه میپردازند»، با انتشار این پیام مردم انقلابی به مقابله با اغتشاش طرفداران رجوی بر می خیزند.
اعتراض های حوالی دانشگاه تهران.
روز سی خرداد 1360 سازمان مجاهدین خلق رسما بر علیه کشور و نظام حاکم اسلحه کشیده و از آغاز جنگ مسلحانه خبر می دهد.
با اعلام جنگ مسلحانه هزاران غیر نظامی در طول چند ماه در سطح کشور توسط شبه نظامیان این گروه تروریستی به شهادت رسیدند.
مسعود رجوی به همراه رئیس جمهور فراری (بنی صدر) مخافیانه خود را به پاریس رسانده و بر علیه نظام اسلامی موضع گرفتند.
شهیدان رجایی و باهنر تنها دو تن از قربانیان ترورهای کور منافقین بوده اند.
در سپتامبر 1980 منافقین با انتقال به عراق، شروع به مبارزه با نظام اسلامی در خلال جنگ تحمیلی بعثی ها علیه ایران نمودند.
در حمله ای موفقیت آمیز در منطقه زعفرانیه تهران اشرف ربیعی همسر مسعود رجوی و موسی خیابانی توسط نیروهای انقلابی کشته می شوند. فرزند کوچک مسعود رجوی نیز به دست نیروهای انقلابی اسیر می شود.
منافقین در طول هشت سال جنگ تحمیلی خیانت گسترده ای به کشور نموده و با همکاری با رژیم بعث زمینه شهادت هزاران ایرانی را فراهم نمودند.
مدت هاست که تصاویر یا خبری از مسعود رجوی منتشر شده است، شماری از آگاهان معتقدند وی زنده نمی باشد.
در نبود مسعود، مریم رجوی رهبری این گروه تروریستی را بر عهده دارد.
اکنون و با گذشت بیش از سه دهه از فعالیت مسلحانه منافقین، این گروه بیش از هر زمانی تضعیف شده است. نیروهای این گروه با سقوط صدام از عراق اخراج شده و تا کنون هیچ کشوری حاضر به پذیرش این گروه نمی باشد، با این حال هم چنان نفرت بالایی از این گروه نزد آحاد ملت ایران وجود دارد.
