به گزارش پایگاه عدالت خواهان"انتخابات در هر کشورى تبلور خواست و گفتمان فرهنگى، سیاسى و اجتماعى آن ملت است. در فرصت گزینش میان جدال هاى گفتمانى، سخن آخر را على القاعده راى ملت مى زند. این نکته با این فرض غالب است که انتخابات واقع نما و تجلى اراده غالب مردم باشد و ساختار آن چنین اقتضایى داشته باشد.یک ضرب المثل ایرانى مى گوید "خلایق را هر چه لایق” به نظرم در این بخش نیز تطبیق دارد! البته صرفنظر از حق و باطل باید تصمیم ملت ها را و استقلالشان براى تصمیم گیرى را به رسمیت شناخت، نهایتا هر دولتى مى تواند روابط خود را تابعى از اصول اخلاقى، حقوقى و سیاسى قرار دهد و در تعامل میان منافع ملى و اصول حقوقى و مبانى ارزشى سازگارى بوجود آورد و این را نیز باید پذیرفت.
آمریکا با ارزش هاى بر خاسته از انقلاب اسلامى ١٣۵٧ سازگارى نشان نداد و حق تصمیم گیرى یک ملت بزرگ با پیشینه سیاسى و فرهنگى کهن را به رسمیت نشناخت و همچنان کوشید تا بر سلطه خود استمرار بخشد و بر سرنگونى یا دگرگونى و استحاله تحمیلى رژیم مطلوب خود بر ایران بعد از انقلاب اسلامى، از راه هاى نامشروع بکوشد و بر سر این کار رابطه خود را با جمهورى اسلامى قطع کرد. امام راحل (ره) نیز از این تصمیم استقبال کردند و آن را ارزشمندترین تصمیمى که بر روابط ناعادلانه پایان مى دهد، تلقى کردند!
اینک آمریکائیان در انتخابات خود تصمیمی گرفته اند که به نظر برخى از رجال ما عجیب مى آید و در جهانى که سرنوشت خود را با هژمونى امریکا پیوند زده است موجب نگرانى!
ریشه این نگرانى نظام ناعادلانه مبتنى بر استکبار و زیادت خواهى و عدم احترام به حقوق ملت ها و دولت ها نهفته است.
عجیب، نگرانى برخى رجال سیاسى ماست! ما چرا باید نگران باشیم؟!
اگر آنگونه که اینان فکر مى کنند امریکا یک نظام حقوقى است پس على القاعده باید به اصول و معاهدات حقوقى خود پایبند باشد و اگر یک نظام بى ضابطه و خودسر و به تعبیر انقلاب اسلامى، استکبارى و شیطانى است، چه تضمینى براى تعهدات و پای بندى شیطان وجود دارد؟!
آیا ما به جاى گفتگو و پیمان و تعهد با دولت حقوقى، با اشخاص مذاکره و به آنان تعهد داده ایم؟ که بر خلاف همه اصول در روابط میان دو دولت عمل کرده ای!
و اگر همه امور خود را به آنان و دولت و سیاست هاى غیر قابل پیش بینى آنها پیوند زده ایم که بر خلاف مبانى خودمان به ظلم اتکال کرده ایم و گناهمان نابخشودنى است که خدایمان فرموده است: "و َلَا تَرْکَنُوا إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ ". لذا باید خود را سرزنش کنیم،قل لُومُوا أَنْفُسَکُمْ . و الا ما را با انتخابات آمریکائیان چه کار؟!
لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ !
آمریکا با ارزش هاى بر خاسته از انقلاب اسلامى ١٣۵٧ سازگارى نشان نداد و حق تصمیم گیرى یک ملت بزرگ با پیشینه سیاسى و فرهنگى کهن را به رسمیت نشناخت و همچنان کوشید تا بر سلطه خود استمرار بخشد و بر سرنگونى یا دگرگونى و استحاله تحمیلى رژیم مطلوب خود بر ایران بعد از انقلاب اسلامى، از راه هاى نامشروع بکوشد و بر سر این کار رابطه خود را با جمهورى اسلامى قطع کرد. امام راحل (ره) نیز از این تصمیم استقبال کردند و آن را ارزشمندترین تصمیمى که بر روابط ناعادلانه پایان مى دهد، تلقى کردند!
اینک آمریکائیان در انتخابات خود تصمیمی گرفته اند که به نظر برخى از رجال ما عجیب مى آید و در جهانى که سرنوشت خود را با هژمونى امریکا پیوند زده است موجب نگرانى!
ریشه این نگرانى نظام ناعادلانه مبتنى بر استکبار و زیادت خواهى و عدم احترام به حقوق ملت ها و دولت ها نهفته است.
عجیب، نگرانى برخى رجال سیاسى ماست! ما چرا باید نگران باشیم؟!
اگر آنگونه که اینان فکر مى کنند امریکا یک نظام حقوقى است پس على القاعده باید به اصول و معاهدات حقوقى خود پایبند باشد و اگر یک نظام بى ضابطه و خودسر و به تعبیر انقلاب اسلامى، استکبارى و شیطانى است، چه تضمینى براى تعهدات و پای بندى شیطان وجود دارد؟!
آیا ما به جاى گفتگو و پیمان و تعهد با دولت حقوقى، با اشخاص مذاکره و به آنان تعهد داده ایم؟ که بر خلاف همه اصول در روابط میان دو دولت عمل کرده ای!
و اگر همه امور خود را به آنان و دولت و سیاست هاى غیر قابل پیش بینى آنها پیوند زده ایم که بر خلاف مبانى خودمان به ظلم اتکال کرده ایم و گناهمان نابخشودنى است که خدایمان فرموده است: "و َلَا تَرْکَنُوا إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ ". لذا باید خود را سرزنش کنیم،قل لُومُوا أَنْفُسَکُمْ . و الا ما را با انتخابات آمریکائیان چه کار؟!
لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ !
