یه گزارش عدالت خواهان گلستان"طبق گزارشی که سایت معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد منتشر کرده است، مطلب نشریه ۹ دی درباره ماجرای پذیرش قطعنامه ۵۹۸ دارای «شائبه توهین به امام راحل» توصیف و عنوان شده است: ۹ دی در مطلبی نوشته است که «... اما علاوه بر نقشآفرینی علیاکبر ولایتی برای ریاست جمهوری بدل آقای رفسنجانی، وی در ماجرای قطعنامه ۵۹۸ هم در راستای سیاست آقای رفسنجانی و به سازش کشاندن امام و رزمندگان و تحمیل جام زهر به ایشان فعال بود...»
به نوشته سایت دبیرخانه هیات نظارت، ۹ دی در مطلبی دیگر نیز نوشته است: «هر قدم ظریف، صد کیلوگرم ذخیره اورانیوم را نابود کرد.» که این مغایر سیاستهای هستهای نظام در حوزه هستهای است.
در ادامه گزارش آمده است که ۹ دی "همچنین در مطلبی دیگر نوشته است: زمانی که وزرایی با ثروتهای چند صد میلیارد تومانی در دولت روحانی مشغول به کار شدند و فردی چون بیژن زنگنه که پروندههای مفاسد رسواکننده کرسنت و استات اویل به دوره وزارت او در دولت خاتمی بر میگردد، دوباره به سطح وزارت رسید، میشد حدس زد که بار دیگر دوره رونق مفاسد اقتصادی رسیده است... . این مطلب هم مصداق بندهای ۸ و ۱۱ ماده ۶ قانون مطبوعات و سیاهنمایی شناخته شد."
از سوی دیگر برخی منتقدان، سخنان حمید رسایی، مدیر مسئول ۹ دی در جلسه سؤال از وزیر اقتصاد درباره پشت پرده سقوط بازار بورس، اعلام کمک ۵ میلیاردی بابک زنجانی به ستاد بنفش و احضار ح.ف و سوال از سرنوشت یکی از مدیران نهاد ریاست جمهوری که در پرونده جاسوسی جیسون رضائیان را در این زمینه موثر می دانند.
هیات نظارت بر مطبوعات بر پایه گزارش خود، ۹ دی را برای بار دوم توقیف کرده است. در توقیف نخست که در هفتههای پایانی سال گذشته رخ داد، پرونده این نشریه به دادگاه ارجاع شد اما با حکم دادگاه ویژه روحانیت رای توقیف هیات نظارت بر مطبوعات نقض شد.
البته ۹ دی تنها نشریه منتقد دولت نیست که طعم توقیف و فشار ارگان های دولتی به ویژه وزارت ارشاد را چشیده است. در طول ۱.۵ سال گذشته با وجود شعارهای زیبای دولتمردان در استقبال از نقد و حمایت از انتقاد، بخش زیادی از منتقدان دولت هدف تذکرات پی در پی یا توقیف هیات نظارت بر مطبوعات قرار گرفته اند.
در کنار فشارهایی که از کانال های رسمی به منتقدان وارد شده است، دولتمردان به ویژه آقای روحانی با ادبیات منحصر به فرد خود منتقدان را با انواع صفات، توهین ها و اتهامات نوازش کرده اند!
حجت الاسلام روحانی بارها از لزوم حمایت از منتقدان و بازکردن فضای نقد سخن گفته و حتی از دانش آموزان خواسته است که در انشای خود از رئیس جمهور انتقاد کنند اما آنچه در صحنه رسانه ای کشور به چشم می خورد، گویای واقعیت های متفاوتی است. تازه به دوران رسیده، بزدل، افراطی، دروغ پراکن، ترسو، کم سواد، بی سواد، جیب بر، بی عقل، تخریبگر، بی شناسنامه و... تنها بخشی از صفاتی است که آقای روحانی نثار منتقدان کرده است؛ بدون اینکه کوچکترین تفکیکی میان آنها هم قائل شود.
در واقع ممکن است برخی منتقدان در مواردی دچار اشتباه و سوءبرداشت شوند اما آقای روحانی از این فرصت برای کوبیدن چماقی جدید بر سر همه منتقدانش استفاده کرده است.
طبیعی است که چنین روحیه ای از سوی نفر اول قوه مجریه، در مقامات و نهادهای زیرمجموعه به صورت مضاعف جاری و عینی می شود؛ طوری که وقتی نوبت به وزارت ارشاد می رسد، تذکر کتبی و توقیف جای تهدیدات و توهین کلامی را می گیرد.
بی شک دولتمردان به ویژه رئیس جمهور محترم برای نشان دادن اعتقاد خود به آزادی بیان و انتقاد، راهی جز عملی کردن این شعار و برداشتن چماق توقیف و توهین از سر رسانه ها و منتقدان ندارند؛ رویدادی که انتظار بحق افکار عمومی است و امیدواری زیادی به تحقق آن وجود دارد.
