محافظه کاری"اصولگرایان تهران"را زمین گیرکرد/نماز جمعه جذابیتی ندارد

 

یادداشت پیشینم موجی از موافقت و نقد را برانگیخت. از اصولگرایانی که ترجیح می دادند مساله را در سطح سیاسی باقی بگذارند تا اصلاح طلبانی که هیجان زده در تقدیر از انتخاب مردم تهران بیانیه صادر می کردند.

 

همینطور صاحبنظرانی که آنرا تحلیلی نیومارکسیستی و ساختارگرایانه خواندند.

 

مهمترین خصلت طبقه متوسط جدید، عدم استقرار ارزشی و کنش های بدون سبق تصمیم است؛ عموماً هدایت پذیر و قابل کنترل اند. وقتی رها باشند خود به خود نیل و میل به تسامح در شریعت و اخلاق سکولار دارند؛ بیش از آنکه نیازهای طبقاتی را اولویت بدهند، به دنبال ارضاء فکری و شان اجتماعی اند. اصولگرايان و اصلاح طلبان در رقابت براى ارضاء همین نیازها هستند. متن پیشین تحلیل رای دهندگان بود و این دیگری نظرم از موضع نقد جریان اصولگرایی.

 

 

1. آنچه از ماهیت اصولگرایی به نمایش گذاشته شد، تصویری غیر اصیل و خجلت زده و کمرنگ بود. نه واجد تهورهای ساختار شکنانه ی اصلاح طلبان و نه واجد جذابیت های اصیل انقلابی. محافظه کاری جناح راست مهمترین میراثی است که از گذشته تا امروز اصولگرایان را زمین گیر کرده است. آنها آهسته می روند و آهسته می آیند و از میان مواضع، کم حاشیه ترین ها را بر می گزینند.

2. عامه ی مردم که ظرافت های سیاسی را نمی شناسند براى تشخیص اصولگرایان دچار مشکل شده اند. چهره ی آنها مدتی است عاری از جذبه و اعتماد به نفس براى مبارزه است. گویی هیچ ایده و پیشنهاد جایگزینی براى جلب توجه ندارند.

3.اصولگرایان فاقد رهبران میانی هستند. مکانیسم های سنتی ارتباط با بدنه، فرسوده و کم بازده شده اند؛ نماز جمعه جذابیتی برای جوانان ندارد. بسیاری از هیآت از فرهیختگی کم بهره است و در عین اینکه معبدی برای تجربه های معنوی است ولی مرجعیت فکری خود را از دست داده و حتی سکولار شده است؛ مراجع فقهی و فضلا عموماً ارتباطی با جوانان ندارند؛ طلاب جوانتر تحت تاثير محیط نزدیک خویش اند و گفتگوهای اجتماعی را رها کرده اند و...

4. در شرایطی که اصولگرایان حتی در درون حزب سیاسی خود دچار ریزش اند و گروهی از آنها ترجیح داده اند به اردوگاه رقیب پناه ببرند، چگونه می خواهند در آراء با رویش مواجه باشند؟! پیش از آنکه این روح فرتوت قالب تهی کند باید سازوکاری برای ارتباط با بدنه اجتماعی اندیشیده شود.