به گزارش عدالتخواهان گلستان"رحمان بردی قاضی لار از فعالین فرهنگی و مسئول حقوقی شهرداری بندرترکمن نوشت:یکی از دوستان اطلاع داد که صدا و سیمای جمهوری اسلامی مناظره ای با موضوع گردشگری در آشوراده پخش خواهد نمود، همین موضوع بهانه ای شد تا برای چندمین بار مطلبی با عنوان شهری در آرزوی کیش شدن نوشته و به مشکلات پیش رو بپردازم. استان گلستان که روزگاری به دلیل کشت پنبه، سرزمین طلای سفید نام داشت علاوه بر تنوع اقلیمی ،وفور منابع طبیعی،تنوع اقوام و جاذبه های گردشگری ظرفیت بالایی در جذب توریست داشته و می تواند با تکیه بر توسعه گردشگری اقتصاد منطقه را بهبود ببخشد. این درست که گلستان دیگر سرزمین طلای سفید نیست اما به لحاظ برخورداری از منابع طبیعی و دیدنی همچون کوه،دریا، اسکله و جنگل و...و با با بکارگیری روش های نوین در صنعت گردشگری می تواند علاوه بر جذب گردشگر از اقصی نقاط کشور با تبلیغات صحیح پای گردشگران خارجی را نیز به استان بکشاند. شهر بندرترکمن از شهر های ساحلی استان گلستان و در غرب مرکز استان قراردارد که بیش از 90 سال قبل با رویکرد نظامی و با احداث راه آهن سراسری بندرخرمشهر –بندرترکمن تاسیس گردید .معماری و نقشه کشی این شهر توسط مهندسان آلمانی انجام شده که علاوه بر جاذبه ها ی فرهنگی به دلیل قرار گرفتن در3 کیلومتری ، تنها جزیره بزرگترین دریاچه جهان ، یعنی جزیره آشوراده می تواند این شهر را به یکی از قطب های گردشگری کشور بدل و اقتصاد منطقه را متحول نماید. در این شهر ساحلی که قبل از انقلاب در این شهرستان ،کارخانه های زیادی بنا شده بود، از کارخانه جین ، روغن کشی،آرد تا احداث بزرگترین کارخانه راه آهن(تعمیرگاه واگن) پس از پایتخت ...آن روزها را بزرگتر ها چنین نقل می کنند: ((کار بیشتر از متقاضی کار بود،با صدای سوت کارخانه ها مردان و زنان نان آور خانه به صف شده و کار فعالیت آغاز می شد)) اما افسوس با در نظر گرفتن موقعیت جغرافیایی، تصمیم گرفته شد که این شهر صنعتی به شهری توریستی تبدیل شودتصمیمی که گذر زمان ثابت کرد کارشناسی دقیق ، هدف دار و آینده نگر برای این مسئله بسیار مهم صورت نگرفته ،چرا که سوت کارخانه ها یکی پس از دیگری به نشانه ی پایان فعالیت کارخانه کشیده می شد اما خبری از شهر توریستی نبود ، کارخانه هایی که امروز مجوز تغییر کاربری گرفته و به دنبال تفکیک و... این روزها فقط خرابه ای از آن کارخانه ها باقی مانده ، به چشم خود بارها شاهد بودم که فرزند همان پدری که در کارخانه کار می کرد و نان حلال بر سر سفره می آورد در ساختمان متروک همان کارخانه مواد مصرف میکند... گام های لرزانی که برای توریستی شدن شهر برداشته شده بود متاسفانه در پی اختلافات ،تنگ نظری ها ی بیهوده ره به جایی نبرده بود که بالاخره در سفر رئیس جمهوری به استان گلستان اعلام شد که قفل طرح گردشگری جزیره آشوراده با توافق سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور باز شده است... توافقی که خواب برخی دوستان را برآشفت و نسبت به اجرای این طرح علیرغم سخت گیری ها و پیش بینی اینکه تنها در 3 هکتار از 360 هکتار طرح گردشگری اجرا و در آن تمامی الزامات زیست محیطی با شدت هرچه بیشتر رعایت خواهد شد اعتراض نمودند. بی شک هر کسی حق اظهار نظر دارد اما هنگام تصمیم گیری بایستی اجازه دهیم افراد متخصص و صاحب دانش اظهار نظر نمایند . اجرای طرح گردشگری به تایید هیئت دولت رسیده است که یقینا نسبت به تمامی موضوعات و مطالب مرتبط مطالعه و تصمیم گرفته است. بایستی باورکنیم شهر های بندرگز،بندرترکمن و گمیش تپه و البته استان گلستان نیازمند توسعه است و ظرفیتی وجود دارد به نام جزیره آشوراده ،و واقعیتی به نام بیکاری در منطقه ،که این بیکاری میتواند باعث به وجود آمدن بسیاری از ناهنجاری گرددو... در پایان بنده نیز به این دوستان عرض می نمایم که بنا نیست بهانه محیط زیست را پتک کنیم و بدون منطق و یا تخصص در حوزه محیط زیست تنها حسب خنک شدن دل ها و حال آمدن جگرهای داغ چشمان خود را بر واقعیت ها ببندیم،باید بیاموزیم که همه چیز را همانطور که هست ببینیم نه آنطور که به نفع ما و همفکرانمان است یا دوست داریم باشد.سلام صحرا
--------
به گزارش عدالتخواهان گلستان"" بعد از روی کار آمدن دولت سازندگی به بهانه اصل ۴۴ اکثر کارخانجات و واحدهای تولیدی را به بخش خصوصی واگذار نمودند که نابودی زیرساخت های کارخانجات نساجی مازندران و کارخانه واگن سازی و کارخانه بزرگ روغن کشی در بندرترکمن و همچنین کارخانه الکتریک ایران در رشت متعلق به سازمان بازنشستگی کشوری بود که توسط سازمان صنایع ملی ایران به وکالت از آن سازمان در ۷ مهر ماه ۱۳۸۲ به ۴ خانم به نامهای «ج» فرزند غلامحسین، «ع» فرزند غلامعلی، «ش» فرزند هادی و «ص» فرزند مهدی به مبلغ ۱۸٫۶ میلیارد ریال با اقساط ۵ ساله و با احتساب سود آن ۲۱ میلیارد و ۵۰۱ میلیون و ۶۰۰ هزار ریال فروخته شد.
این ۴ خانم، همسران خانه دار سران و اعضای ارشد حزب کارگزاران سازندگی و از وابستگان مسئولان دولتی در دولتهای گذشته بودند که این موضوع برای نخستین بار از سوی دکتر احمدی نژاد در مناظره تاریخی ۱۳ خرداد ۸۸ با میرحسین موسوی افشا شد.
کارخانه رشت الکتریک با ۵۴۰ کارگر یکی از بزرگترین تولیدکنندگان کلید و پریز برق در کشور بود که در راستای اصل ۴۴ به بخش خصوصی و به ۴ نفر از همسران اعضای ارشد حزب کارگزاران و مسئولان دولت های قبل که البته هیچ سررشته ای در بخش صنعت نداشتند، واگذار شد
