دسیسه جدید در منطقه؛ نقشه روباه پیر برای تنگه هرمز و تهدید ایران/ چرا کشتی جنگی انگلیس به یمن آمد؟

به گزارش پایگاه عدالت خواهان"حضور «ترزا می»، نخست وزیر انگلیس در اجلاس اخیر شورای همکاری خلیج فارس (7 دسامبر) به خصوص در پرتو سستی روابط بین ریاض و واشنگتن، در حالی شک و شبهاتی درباره این حضور ایجاد کرده بود که از یک سو، افشاگری های جدید ویکی لیکس تاکید می کند، نباید از این حضور چندان متعجب شد و از سوی دیگر، گذر زمان، در کنار رصد تحولات منطقه ای و یافتن ارتباط بین آنها، دلایل این حضور و اهداف پشت پرده آن را هر روز بیش از گذشته آشکار می کند.

 

اسناد جدید افشا شده توسط پایگاه «ویکی ‌لیکس» نشان می دهد، موضوعات مطرح شده در نشست سالیانه سران کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس با دستور مستقیم دولت انگلیس مشخص می شود. به این ترتیب، نشست های شورای همکاری خلیج فارس با هماهنگی کامل با انگلیس برگزار شده و دبیرخانه شورای مذکور در ریاض، موضوعات مطرح در نشست سالیانه سران این شورا، را سفیر انگلیس در عربستان هماهنگ می کند.

 

بنابراین، سی و هفتمین نشست سران کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس نیز از این امر مستثنی نبوده و بنابر جدول اعمال تدوین شده توسط انگلیس ملزم به پرداختن به موضوعاتی مرتبط با امنیت، دفاع و روابط تجاری میان لندن و کشورهای منطقه بود. انتشار این اسناد درحالی از هماهنگی شیوخ عرب با استعمار پیر پرده بر می داشت که این کشورها پیشینه تاریخی کهنی از مزدوری و هماهنگی های گسترده با انگلیس در پرونده دارند.

 

دستور كار نشست اخیر شورای همکاری، رويارويي با نفوذ ايران در شرق مديترانه بود كه «ترزا مي» ‌آن را مقابله با «ايجاد هلال نفوذ ايران از تهران تا مديترانه» ناميده بود. انگليسي‌ ها وقتي در سال 1971 از منطقه خارج شده و آن را به آمريكایی ها سپردند، خروج اشان را «خروج از شرق مديترانه» نامیدند و حال كه به دنبال بازگشت به منطقه هستند، از مقابله با نفوذ ايران در شرق مديترانه سخن گفته و تأكيد مي ‌كنند، كاستن از «نفوذ بدخيم ايران در خاورميانه براي بريتانيا یک اولويت است»، لذا بی پروا و آشکارا حمایت خود از شیوخ مرتجع عرب براي مقابله با ايران جهت آنچه آن را «تلاش ایران برای تشکیل هلال نفوذ از تهران تا مديترانه» خوانده اند، را اعلام می کنند.

 

 

به همین منظور «ترزا می» به محض ورود به بحرین از پایگاه دریایی «خلیفه بن سلمان» بازدید کرده و در سخنانی خطاب به نظامیان انگلیسی مستقر در این پایگاه یادآور می شود که یک سوم ذخایر نفت و 15 درصد صادرات گاز جهان در منطقه خاورمیانه است و حمایت از فعالیت های تجاری و بازرگانی دریایی این منطقه جهت تثبیت بازار انرژی اهمیت بسیاری دارد تا پس از آن و طی نشست شورای همکاری از آمادگی لندن برای همکاری با شیوخ منطقه جهت مقابله با ایران در سوریه، یمن و خلیج فارس و سرمایه گذاری میلیارد دلار برای تامین امنیت منطقه سخن گوید.

 

 

انگلیس دیگر عضو رسمی اتحادیه اروپا نیست و این یکی از دلایل حضور ترزا می در اجلاس شورای همکاری خلیج فارس می تواند باشد. پس از برگزاری رفراندوم خروج انگلیس از اتحادیه اروپا، کارشناسان درباره رویکرد سیاست خارجی و اقتصادی انگلیس پس از جدایی از این اتحادیه دو سناریو مطرح کردند:

 

- سناریو اول از ادامه همکاری با همسایگان و تمرکز بر داخل سخن می گفت

- درحالی که سناریو دوم، بر بازگشت انگلیس به صحنه بین المللی تاکید می کرد.

براساس این سناریو انگلیس تلاش خواهد کرد، همچون انگلیس دهه 50 با سیاست های توسعه طلبانه جدیدی به صحنه بین المللی باز گردد.

 

در این بین «خلیج فارس» نقطه شروع و استارت انگلیس برای طی کردن پروسه بازگشت با قدرت به صحنه بین المللی و ایفای نقش در آن است، منطقه ای که برای این کشور چندان ناشناخته و ناآشنا نبوده و در زمان اوج استعمار خود که بر بازارهای هند و آسیای مرکزی سیطره داشت، نفوذ و تسلط بر این منطقه را نیز تجربه کرده است.

 

اقدام اخیر نخست وزیر انگلیس مبنی بر حضور در نشست شورای همکاری و اظهارات وی درباره اهمیت خلیج فارس، مرتبط کردن «امنيت شوراي همكاري خليج فارس به امنيت انگليس» و تلاش برای تقویت و افزایش حضور نظامی در بحرین، همه و همه مقدمه ‌ایست که با تکیه بر آن، این کشور به دنبال ایفای نقش پر رنگ ‌تر در بحران‌ های منطقه ای همچون عراق و سوریه و یمن، در پوشش مبارزه با داعش است؛ رویکردی که از سال 1999 به شکل نامحسوس و زیر پوستی با مداخله در «کوزوو» آغاز و در سال 2001 با حضور در افغانستان و پس از آن در سال 2003 حضور عراق ادامه یافت و در سال 2011 در لیبی بسیار  پر رنگ ‌تر خود را نمایان ساخت تا در سایه افول قدرت جهانی آمریکا و سیطره یانکی ها بر منطقه؛ «تونی بلر»، نخست وزیر وقت انگلیس در قالب دکترین جامعه بین ‌المللی و دیوید کامرون، وزیر خارجه اش در قالب لیبرالیسم محافظه‌ کار آن را توجیه کنند.

 

 

 

 

 

پانزدهم سپتامبر سال گذشته کشور امارات اسکله جدید خود در خارج از خلیج فارس را راه اندازی کرد، این اسکله که در بندر فجیره قرار دارد، با هدف پهلوگیری نفتکش های غول پیکر و صادرات نفت و فرآورده های آن راه اندازی شد. تا قبل از راه اندازی این اسکله صادرات امارات از تنگه هزمر و در داخل خلیج فارس صورت می گرفت، اما امارات و عربستان از سال های گذشته با حمایت آمریکا و کشورهای غربی از جمله انگلیس به دنبال آن بودند تا بتوانند شرایط استراتژیک خلیج فارس را دور زده، با توسعه پایانه صادراتی خود در غرب از اهمیت استراتژیک خلیج فارس و تنگه هرمز بکاهند.

 

به همین منظور سرمایه گذاری روی بندر فجیره از دو دهه گذشته جهت احداث و راه اندازی اسکله نفتی در راستای به وجود آوردن ساختار جدیدی برای صادراتی امارات و عربستان آغاز شد و این اسکله در حالی راه اندازی شد که ایران در زمینه صادرات و اسکله دارای زیرساخت ها و تجهیزات مناسب تری است و این موجب می شود، اسکله فجیره توان رقابت با بنادر ایران را نداشته باشد.

 

 

همچنین سعودی ها درحالی تلاش دارند، طرح احداث کانال موسوم به «سلمان» را از مرزهای شمالی این کشور تا دریای عرب که به عنوان جایگزینی برای تنگه هرمز اجرا کنند که با مشکلات عدیده ای روبرو هستند. بدون ورود به جزئیات این کانال یادآور می شویم، مهمترین موانع پیش روی اجرای آن بحران یمن است، اگر این بحران حل نشود، عربستان مجبور به استفاده از یکی از مسیرهای فرعی و گذراندن این کانال از خاک عمان برای دسترسی به دریای عرب خواهد بود.

 

 

 

تجاوز نظامی عربستان علیه یمن درحالی وارد سومین سال خود می شود که طی این مدت هیچ گاه به نقش انگلیس به عنوان یکی از مهمترین بازیگران فرا منطقه ای در این بحران توجه نشده است. صرف نظر از فروش های تسلیحاتی  و مشاوره های نظامی و راهبردی به سعودی ها و یا حمایت سیاسی و دیپلماتیک از ریاض به خاطر سرپوش گذاشتن بر جنایاتش علیه ملت یمن، انگلیس اهداف دیگری را در خاک یمن دنبال می کند که مهمترین آنها به دست گرفتن کنترل تنگه باب المندب و سیطره بر خلیج عدن است، چون به جرات می توان گفت، در میان کشورهای متجاوز، هیچ کشوری به اندازه انگلیس که حضور دیرینه ای در این مناطق یمن داشته، از اهمیت و جایگاه این مناطق و بازتاب سیطره بر آنها جهت احیای قدرت گذشته اش آگاه نیست.

 

 

 

 

 

مقایسه همین سه رقم به تنهایی کافی است تا دریافت، آیا باب المندب می تواند جایگزین مناسبی برای تنگه هرمز باشد.

 

 

آنچه درباره نبود جایگزین برای تنگه هرمز عنوان شد، نباید از سوی محور مقاومت و از جمله جمهوری اسلامی ایران نادیده گرفتن تحرکات و بی توجهی به اقدامات شیوخ عرب حوزه خلیج فارس و انگلیس و آمریکا در منطقه معنا شود.

 

 

 

به لحاظ تاریخی، بخش یمنی این تنگه توسط انگلیس و بخش جیبوتی توسط فرانسه مدیریت می شده است. امروز انگلیس در سواحل یمن حضور نظامی ندارد، در حالی که اخیرا آمریکایی ها در کنار فرانسویان در بخش مربوط به جیبوتی پایگاهی احداث کرده اند.

 

اما در وضعیت ژئواستراتژیک فعلی و رقابتی که بین محور مقاومت به رهبری ایران از یک سو با اسرائیل و شیوخ عرب و کشورهای غربی در سوی دیگر در جریان است، باید این نکته را متذکر شد که نیمی از تجارت کالای اسرائیل از باب المندب عبور می کند و به دست گرفتن کنترل این منطقه توسط انصار الله از اهمیت بسیاری برخوردار است که حداقل آن، ایران قادر خواهد بود، با اشراف بر مهمترین شاهرگ های امنیتی - اقتصادی خاورمیانه و جهان، از وزنه سیاسی به مراتب سنگین تری نسبت به شیوخ عرب برخوردار شود.

 

 

باید توجه داشت، حال که کشوری مانند انگلیس سودای بازگشت قدرتمندانه به منطقه و صحنه بین المللی را دارد، از تجارب گذشته خود در دوره استعمار نهایت بهره را جهت دستیابی به اهداف مورد نظرش خواهد برد. لذا مهمترین وظیفه ما این است که اجازه ندهیم، استعمار پیر فرصت ها را به تهدیدی علیه ایران و محور مقاومت تبدیل کند.

 

 

 

 

همچنین اینجاست که پیروزی های جنبش انصار الله و کمیته های مقاومت مردمی یمن در دفع حملات ائتلاف عربی به رهبری عربستان سعودی جهت اشغال تنگه باب المندب و حفظ کنترل آن آشکار می گردد. درباره نگرانی غرب از در دست داشتن کنترل این تنگه توسط انصار الله می توان به اظهارات یک مقام مسئول آمریکایی اشاره کرد که در مصاحبه با شبکه سی ان ان تاکید کرد، باب المندب و دریای سرخ به معنای امنیت ترابری نفت واقیانوس هاست و در صورت حضور حوثی ها در این نقطه باید اعتراف کرد که جهان از طریق یمن در حال تغییر و تحول است.