به گزارش پایگاه عدالت خواهان"محمد ایمانی: اگر مرحوم هاشمی رفسنجانی امروز زنده بود، در پاسخ دفاع تک بعدی و افراطی برخی مقامات دولتی از سرمایه گذاری خارجی و موکول کردن حل هر مشکل اقتصادی به آن چه می گفت؟ این مقامات (روحانی ، جهانگیری ، زنگنه و ... ) چنین القا می کنند که گشودن گره اقتصاد و رکود و تولید و اشتغال، الّا و لابد به آمدن صد ها میلیارد دلار سرمایه خارجی است.
چنین القا می شود که ما مظطر مطلق هستیم و به همین دلیل، باید به هرقیمت و هزینه که شده ، با خارجی ها ببندیم. نمونه اش می شود قرارداد با شرکت فرانسوی بدعهد و رشوه دهنده، آن هم درست در زمان میزبانی دولت فرانسه از گروهک تروریستی منافقین . و یا میزبانی وزیر خارجه فرانسه در تهران، همزمان یا مانور نظامی ضد ایرانی فرانسه و آمریکا و انگلیس در خلیج فارس.
اسحاق جهانگیری قبل از عقد قراردا با توتال گفت " باید 200 میلیارد دلار در بخش نفت و گاز باید سرمایه گذاری شود و هنوز کل قرارداد توتال 5 میلیارد دلار است ". پس از وی وزیر نفت در مجلس گفت "خیلیها میگویند با سرمایه گذاری خارجی موافقیم و لکن ... این صحبتهای اینها ما را کشته است. اگر مخالفید صریحا بگویید با سرمایه گذاری خارجی مخالفیم و به من بگویید حق نداری قرارداد ببندی".
تعامل متوازن و هوشمندانه با دیگر کشور ها ضمن صیانت از امنیت و مصالح و عزت ملی یک حرف است. و مستاصل و بیچاره نمایی کشور، حرفی دیگر. قطعا مرحوم هاشمی پیشاهنگ استقبال از سرمایه گذاری بود.اما همو 9 آبان 95 در گفت و گو با روزنامه اعتماد و درباره نقدش به 3 سال عملکرد دولت تاکید کرد:
"از همان سال اول تأکید داشتم که شما نقدینگی در کشور زیاد دارید و الان این نقدینگی در کارهای انگلی مصرف میشود. مثلاً قاچاقچیها یا پولدارهای بزرگ پولها را میگیرند که خرید و فروش و کارهای دیگر میکنند. دو، سه سال وقت کشور تلف شد ... یکسری نیازهایی هست که اکثریت مردم به آن نیاز دارند و تا این زمان کار عمدهای روی آن انجام نشد که یکی مسئله اشتغال است".
این البته اولین و آخرین اعتراض هاشمی به بدعملی های دولت روحانی نبود؛ بخوانید:
1) مرحوم هاشمی رفسنجانی چند روز قبل از فوت، در آخرین جلسه یکی از کمیسیون های "مجمع"، گلایه و انتقاد های جدی نسبت به مدیریت آقای روحانی مطرح کرد؛ هم به این خاطر که وقت کافی روزانه برای رسیدگی به مسائل به ویژه مشکلات اقتصادی نمی گذارد و هم اینکه از موضع بالا برخورد می کند و ملاقات با او حتی برای من (هاشمی) هم آسان نیست.
2) مرحوم هاشمی رفسنجانی 22 تیر 95 در دیدار جمعی از مدیران و کارشناسان حوزه رسانه و صنعت، به انتقاد ازافزایش 900 هزار میلیاردی نقدینگی و معمای محل نگهداری و مصرف آنان پرداخت و گفت: " اگر 20 درصد این نقدینگیها برای تأمین نیازهای واحدهای تولیدی تعطیل شده برگردند، علاوه بر برگشت رونق به اقتصاد، مشکل بیکاری جوانان تحصیل کرده، مخصوصاً کارگران بیکار شده را حل میکند که معضل بسیار خطرناک برای جوانان، خانوادهها و جامعه شده است". وی همجنین اول شهریور 95 در دیدار وزیر و معاونان وزارت کار و رفاه برای دومین بار تصریح کرد "اگر نقدینگی کشور که رقم قابل توجهی است، مدیریت شود، موجب جبران رکود و کاهش تورم میشود ".
3) هاشمی 24 آبان 95 در مصاحبه با روزنامه آرمان با زبان صریح تری سخن گفت "الان مهمترین موضوعی که مردم انتظار دارند، پرداختن بیشتر به رکود و اشتغال است. بالاخره بانکها یا مستقیما دولتی هستند یا بانک مرکزی بر همه مدیریت دارد و دولت میتواند حکمی صادر کند و بگوید مثلا این درصد از پولها باید به تولید داده شود. یا مثلا در مرحله اول به کارخانههای تعطیل شده، وام مناسب بدهید اما چون همه این کارخانهها معوقه دارند، نمیتوانند وام بگیرند و روی معوقهشان هم سود میآید. نتیجه نهایی این میشود که اینها ورشکسته میشوند و نمیتوانند پول بانک را هم پس بدهند. گفتم بیایید زودتر خودتان را نجات بدهید و کار اینها را راه بیاندازید. به اینها وام و مهلتی بدهید که کارخانههایشان راه بیفتد. به آقای روحانی گفتم. اما اگر 3 سال قبل این کار را کرده بودیم، الان همه کارخانههایمان تولید انبوه داشتند و صادرات داشتیم و میتوانستیم ارزانتر هم بدهیم".
4) اما سند قابل تامل تر اظهارات محمود علیزاده طباطبایی ( رفیق صمیمی و 30 ساله مرحوم هاشمی و خانواده وی ) با روزنامه شرق است. او در پاسخ این سوال که هاشمی به چه مواردی در عملکرد دولت روحانی اعتراض داشت؟ گفت" به مسائل اقتصادی معترض بود و به موضوع سرمایهگذاری نقد داشت. هاشمی میگفت زمانی که من دولت را تحویل گرفتم، مسائل و مشکلات آن خیلی زیاد بود، ولی ما مسائل را حل کردیم. او قطعا این انتقادات را میگفت.روحانی نظر خودش را دارد. خیلی جاها به نظر هاشمی عمل میکرد و خیلی جاها هم عمل نمیکرد. یکی از اختلافات بین هاشمی و روحانی که من دیدم درباره استقلال سازمان برنامه بود. هاشمی میگفت حرف آخر را در تصمیمگیریهای اقتصادی باید کارشناس بزند و نه آدمهای سیاسی".
