به گزارش پایگاه عدالت خواهان" امروزه مدیریت شهری و شهری شدن رانت دو چالش مهم شهرهای کشورهای در حال توسعه است که موضوعاتی چون اعتماد دوجانبه بین شهرداری ها ومردم، عدم مشارکت مردم در طرحهای توسعه شهری، حاکمیت سوداگران مسکن، فروش شهر به سودجویان، از بین رفتن منافع بلندمدت شهروندان واداره شهر بر اساس منافع شهروندی را شامل می شود.

پس از گذشت قریب به 18 سال از تشکیل نخستین دوره شوراهای اسلامی شهر و روستا در تاریخ نهم اردیبهشت 78 تا به امروز مدیریت شهرها فراز و فرودهای بسیاری را پشت سر گذاشته اند.

مطابق قانون اساسی وقانون شوراهای اسلامی، نقش اصلی در مدیریت شهری برعهده شوراهای اسلامی شهر گذاشته شده است.

شورای شهر به منظور پیشبرد برنامه های اجتماعی، اقتصادی، عمرانی، بهداشتی، فرهنگی، آموزشی ودیگر امور رفاهی با همکاری مردم برای نظارت بر امور شهر تشکیل می شود.

شورا وسیله خدمت و همکاری و همیاری برای بهتر زیستن در محیط شهری و روستایی است نه وسیله امرار معاش یا رفع بیکاری و یا لابی های سیاسی.کسانی که وارد عرصه انتخابات شورا می شوند باید دارای برنامه مدون بوده و افرادی بی نیاز از هرجهت باشند تا طعمه سودجویان ومنفعت طلبان نشوند.

از دیگر سوی حل مشکلات در حوزه شهری نیز از طریق نظام یکپارچه و جامع مدیریت شهری امکانپذیر است که با این امر معضلات بخشی نگری در حوزه های مختلف شهری مرتفع خواهد شد.

در اینجا نقش شوراها به عنوان پارلمان محلی می تواند این جایگاه را از شورای شهرداری به شورای شهر ارتقا داده و مدیریت چندپاره شهری را یکپارچه نماید؛این درحالی است که در شرایط موجود، شوراها فقط شورای شهرداری محسوب می شوند که فقط می توانند در اموراتی مانند شهرسازی، مسایل عمرانی، رفت و روب، پارکها و فضای سبز شهری دخالت و نظارت داشته باشند.

حال سوال اساسی اینجاست آیا شوراها توانسته اند به عنوان مظهر عینی مشارکت مدنی در بهره مندی توان و ظرفیت بالقوه مردم و دخالت اراده یکایک آنها در امور و سرنوشت مکان زندگیشان به اهداف خود برسند؟

کاظم تقی نژاد-دانشجوی دکتری شهرسازی / گلستان ما