به گزارش پایگاه عدالت خواهان""صنم خادملو  قعال سیاسی و اجتماعی طی یاداشتی نوشت :

 پیام اول: این نخستین بار است که رهبر انقلاب، عنوان سال را تکرار میکنند و به روشنی معنای آن این است که دولت در سال قبل، در تحقق شعار سال مردود شده است.

 پیام دوم: دولت علیرغم همه وعده ها و شعارهای انتخاباتی اش، در زمینه اقتصاد مقاومتی، خصوصا دو رکن مهم اقتصاد کشور، یعنیتولید و اشتغال ناکام بوده و برجام به عنوان تنها سازوکاری که دولت روحانی، موجودیت خود را از آن می گیرد، نه تنها مشکلات اقتصادی را حل نکرده که عملکرد اقتصادی یله شده دولت سبب شده آمار #بیکاری از 10.4 در سال 92 به 12.4  در سال 95 افزایش یابد و تعداد بیکاران طبق آمار رسمی، به بیش از ۳ میلیون و ۲00 هزار نفر رسیده است. این آمار بیکاری مطلق است، یعنی کسانی که حتی 1 ساعت در هفته کار ندارند و بیکاری نسبی بین 2 تا 3 برابر این میزان است. کارخانه ها و کارگاه های تولیدی کشور، به تعطیلی کشیده شده اند و حتی آمار تعطیلی آنها سانسور میشود. طی سالهای ۹۲ تا ۹۵ تعداد شرکت‌های زیان‌ده بورس تهران از ۱۰ شرکت به ۵۴ شرکت افزایش یافت که ۴۴۰ درصد بیشتر شده است و با قرائن این چنینی میتوان عمق فاجعه را بیشتر حس کرد .این یعنی آن "کلید" معروف، پس از 4 سال، ناکارآمدی خود را عیان کرده است و اکنون کشور نیازمند خروج از آن راه غلط است.

 پیام سوم: تاکید بر مشکل اصلی جامعه یعنی "مشکلات اقتصادی" است و نه سیاسی و امنیتی و... در ماه های اخیر رهبر انقلاب بارها بر «جنگ اقتصادی» به عنوان جنگ اصلی دشمنان با ایران تاکید داشته اند. این تاکید ویژه بر «از وضع مردم مطلعم، تلخی را با همه وجود حس میکنم» هم مُهر باطلی است بر تبلیغات دروغین دولت که به شکل طنزآمیزی از دستاوردهای رویایی خود برای مردم می گوید، و هم برنامه جریان لیبرال برای فریب افکار عمومی با کنسرت و فیلترینگ فلان شبکه اجتماعی و فلان بازی، یا شعارهای آزادی زن و بیرون کردن او از خانه و.. را پوچ می نماید و بر معضل اصلی جامعه انگشت می نهد. رهبر انقلاب هم به درستی پاشنه های آشیل دولت روحانی را نشان می دهند و هم اهمیت برنامه ریزی برای تولید و اشتغال در انتخابات 96 توسط هر نامزدی را گوشزد میکنند. به دیگر سخن، انتخابات 96 معرکه نبرد برنامه ها و عملکردهای اقتصادی خواهد بود و نه رد گم کنی با آب نبات.

-  رهبر انقلاب در سخنرانی نوروزی خود تاکید کردند: «ما هر جا یک مدیریت انقلابی فعال و پرتحرک داشتیم، کار پیش رفته است و  هرجا مدیریت های ضعیف، بی حال، ناامید، غیرانقلابی و بی تحرک داشتیم کارها متوقف مانده یا به انحراف رفته است.» این کنایه بزرگی است به دولت پیرپاتال روحانی که کابینه آن وزرای دهه 70  هستند و میانگین سن آنها 68 سال و توقف و انحراف کارها، یکی از معلول های این پیروزیری است! رای به روحانی و ماندن او، در حقیقت رای به ماندن نعمت زاده ها و آخوندی ها و صفدرها و نوبخت هاست و تداوم چنین دولتی، به معنای تداوم بی حالی و ضعف و ناامیدی و ناکارامدی برای کشور است.