به گزارش پایگاه عدالت خواهان"مهدی دانش یزدی گفت: در خلال سالهائی که با آقای ظریف در مرکز و یا نمایندگی در نیویورک کار کرده ام خاطرات زیادی دارم که در کلاس درس و یا برای دوستان تعریف کرده ام. یکی از این خاطرات مربوط می شود به تابستان سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) که سند مهمی برای شصتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل که اجلاس سران بود، تهیه و تدوین می شد.

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از تابناک، مذاکرات پیرامون این سند ماه ها به طول انجامید و در اواخر تا پاسی از نیمه شب ادامه می یافت. اختلاف نظر بر سر برخی موارد و مطالب سند مزبور بین آمریکا و ما بسیار عمیق بود مخصوصا در رابطه با حوزه صلح و امنیت بین المللی. در اواخر کار که متن نهائی سند در حال آماده شدن بود، اختلافات بیشتر بروز می کرد. آن وقتها جان بولتون سفیر آمریکا در سازمان ملل بود.

وی فردی بسیار تندرو و در زمره نئوکانهای حاکم آمریکا بود که علیرغم عدم موافقت کنگره با انتصاب وی به عنوان سفیر در سازمان ملل، جرج بوش در زمان تعطیلی کنگره از موقعیت استفاده کرده و وی را به نیویورک فرستاده بود. در ساعات پایانی مذاکرات که شب هم از نیمه گذشته بود، مجادله مفصلی بین دکتر ظریف و بولتون بر سر بخش خلع سلاح سند صورت گرفت که جلسه را عملا با بن بست مواجه کرده بود.

نمایندگان دیگر کشورها عموما تماشاچی این مجادله بودند و برخی هم جرات رویاروئی با سفیر آمریکا آنهم با فردی مثل بولتون نداشتند. سفیر آمریکا که دید کاری از پیش نمی برد و حریف ظریف نمی شود در یک عمل غیردیپلماتیک و غیرمعمول از جای خود بلند شد و قلم قرمزی از جیب خود درآورد و رو به حاضرین کرد و گفت من با این قلم قرمز روی تمام بخش خلع سلاح خط می کشم و آن را از سند حذف می کنم، و سپس جلسه را ترک کرد.

شخصا دیدم که هیات آمریکائی از این رفتار سفیر خود شرمنده و خجلت زده بودند. بقیه هیات های کشورها که ناظر این صحنه بودند از رفتار بولتون متعجب شده بودند. خیلی از آنها بعدا به طور خصوصی به ما گفتند که فقط ظریف بود که توانست با بولتون مقابله کند و او را از صحنه خارج کند. اگر سند سال ۲۰۰۵ را که سند بسیار مهمی است نگاه کنید می بینید که به همه موضوعات پرداخته به جز بحث خلع سلاح. از این دست خاطرات زیاد است که اگر بخواهم ذکر کنم مثنوی هفتاد من کاغذ شود.