به گزارش عدالت خواهان"در اردوگاه اصلاحطلبان، دعوا بر سر انتخاب رئیس مجلس همچنان ادامه دارد.
اصلاحطلبان به 2 دسته تقسیم شدهاند: دسته اول محافظهکارانی هستند که حاضرند به خاطر منافع خود در انتخابات سال 96 و نیز عدم پذیرش شکست در برابر انتخابِ تقریبا قطعی لاریجانی که عقبهای اصلاحطلبانه ندارد، از مشی و مرام خود بگذرند و با دلایلی نظیر ارجحیت منافع ملی بر منافع حزبی، کمک به دولت و ... عقبنشینی خود را توجیه کنند.
دستهی دوم افرادی هستند که هیچگونه عدول از مواضع اصلاحطلبانه را بر نمیتابند و آن را خلاف گفتمان اصلاحات میدانند.
شاید دلیل آنکه طیف وسیعی از اصلاحطلبان به سمت لاریجانی گرایش پیدا کردهاند، حضور عارف در دستهی دوم اصلاحطلبان است و میخواهند کاملا محترمانه و ریشسفیدانه عارف را کنار بزنند.
صحبتهای اخیر عارف این فرضیه را تقویت میکند. او در پاسخ به چند تن از دانشجویان مبنی بر ضرورت پایداری عارف برای کسب کرسی ریاست مجلس دهم و عقبنشینی او در این رقابت گفت: «نمیدانم در قاموس اصلاحطلبی عقبنشینی جایی دارد یا خیر؟ اما در نظام ارزشهای اسلامی کسی که عقبنشینی کند اصلاح طلب نیست.»
بیان چنین حرفهایی آن هم در فضایی که اکثر اصلاحطلبان از عارف میخواهند با عقلانیت و تدبیر به نفع لاریجانی کنار برود، بسیار معنادار است. در واقع عارف مرز اصلاحطلبان دوم خردادی را با اصلاحطلبان دو نبشی که حاضرند زیر بیرق لاریجانی رفته و همزمان شعار رفع حصر را نیز سر بدهند، مشخص کرده است. به بیان دیگر، عارف میخواهد بگوید که راه اصلاح و تغییر، از «من» میگذرد نه «لاریجانی».
طبیعی است که دولت و حامیان برجام که هنوز هم مخمور آن 15 دقیقهی معروفِ مجلساند، نتوانند به این راحتی از لاریجانی عبور کرده و به عارفی پناه ببرند که ظرفیت سیاسیاش برای پذیرش همهی اندیشههای اعتدالگرایانه محدود است.
باید منتظر ماند و دید که چه کسی فاتح صندلی مجلس خواهد شد؟ عارف یا لاریجانی؟