سجاد زربین طی یادداشتی که برای عدالت خواهان گلستان ارسال کرده است چنین نوشت:شهر به معنای پایه اصلی و مهم اجتماعات بشر از مجموعه ای خانه های به هم پیوسته در زون های مختلف و با کارکردهای هم پوشانی خاص تشکیل شده است که حذف هر کدام از آنها آسیبی جدی به ساختار در هم تنیده آن بوجود آورده و زندگی روزمره آنرا بهم می ریزد . هر شهری برای خود « نقطه ی پرگاری » دارد که این نظم لازم را در کالبدش می دمد و در شهر گرگان بعنوان دومین شهر شمال کشور و مرکز استان گلستان این نقطه پرگار « میدان شهرداری » و ساختمان تاریخی « شهرداری » آن است . اما چند سالی است که « شهرداری ها » در کشور ما مجری مستقیم تصمیمات منتخبین مردم در شورای اسلامی شهر می باشند و این یعنی تعریف نظم در شهر به نوعی و غیر مستقیم بر دوش شهروندان همان شهر نهاده شده است .

در یک بررسی اجمالی دوره های مختلف شورای شهر گرگان نتایج جالبی را مشاهده خواهیم کرد : دوره اول همانند سایر نقاط کشور دوره ای با کمترین تنش داخلی و روندی مثبت به دوره دوم منتهی می شود و دوره ای پر از تنش و تصمیمات مختلف برای تعیین مدیر شهرداری ، رفت و آمد شهرداران مختلف رکودی نسبی را در روند مثبت دوره قبل به یادگار می گذارد ؛ تا به دوره سوم برسیم . دوره ای با وقت اضافه نسبت به دوره های قبل و آرامشی به مراتب بیشتر از قبل و یافتن مسیر رشد مشخص با تدوین یک برنامه مترقی 20 ساله تا افق سال 1404 و تلاشهایی که کمتر به شهروندان معرفی شد به دوره چهارم رسید . اینک در نیمه راه دوره آخر قرار داریم و بررسی این دوره یادآور دوره دوم است ، دوره ای پر از تنش مخالفتها و جنجالها .

این رفتارهای سینوسی شورای شهر گرگان نقطه اشتراکی جالب دارند : دوره اول ، مدیریت شهر توسط اعضا به ابراهیم کریمی با تجربه از سپاه و شهرداری تهران و بدون تجربه در مدیریت شهرداری سپرده شد تا این پسر ایرانمهری بمدت 4 سال سکاندار شهر باشد و میراث خود را در سطور تاریخ شهر زادگاهش به ارمغان بگذارد . شورای دوم با انتقادهایی به عملکرد شهردار دوره قبل به سمت یک شهردار غیر بومی ولی با سابقه در خطه شمال متمایل شدند و کرسی شهرداری را در اختیار حسین صادقلو گذاشتند که البته دوام زیادی نداشت و پس از چند ماه کوتاهِ پر از تنش و درگیری نوروز 82 شهر گرگان مدیر دیگری را تجربه کرد و این تغییرات بارها و بارها در آن دوره تکرار شد تا مجددا اعضا شورای سوم سکان شهر را به یکی از خودشان که حالا با گذر از معاونت عمران استانداری آدم با تجربه ای هم شده بود بسپارند و ابراهیم کریمی با حضور در اطاق قدیمی شهردار گرگان دوره طولانی سوم را با تمام تنشهای عمدتا سیاسی متاثر از فضای عمومی کشور به سرانجام برساند و دوره چهارم را به اعضا عمدتا جدید آن تحویل دهد . با شروع دوره چهارم و انتقادهای تند به دوره قبل باز هم بحث انتخاب شهردار به چالشی مهم تبدیل شد و کلید شهر گرگان با اکثریتی حداقلی مجددا به حسین صادقلو تحویل داده شد .

باز همچون دوره دوم تنشهای داخل شورا تبدیل به مهمترین موضوع فعالیت آن شد . اما اینبار با دوره دوم تفاوتهایی داشت : تفاوت اول تجربه حسین صادقلو از دوره قبل و اتخاذ سیاست خاص و تفاوت دوم گسترش شبکه های مجازی اجتماعی که سرعت تبادل اطلاعات و انتقادات شهروندان را بدنبال داشت و تفاوت آخر پشتیبانی همه جانبه دولتمردان استانی از موافقین صادقلو در شورا و شخص خود او به طرق مختلف و به لطف حضور استانداری هم نام شهردار .

از 13 عضو شورای چهارم 5 نفر عضو دوره سوم و مابقی اعضا جدید بدون تجربه شورایی بودند ، و بیشترین تنش حادث شده بین اعضا شورا و شهردار مرتبط است با ارزش و اهمیتی که شهردار برای جایگاه شورا قایل است و این سوال را مطرح میکند اعضایی که تجربه آرامش ظاهری دوره قبل را دارند چرا در بطن این تنشهای علنی این دوره حضور دارند و رهبری منتقدین و موافقین را بر عهده گرفته اند و جالبتر اینکه عمده انتقاد به حوزه مدیریت شهری و استدلال موافقین مدیریت جدید منوط به عملکرد مدیریت سابق و عدم روشنگری صادقانه اعضا با تجربه است .

در آستانه اتمام دومین سال فعالیت شورای چهارم گرگان انتظار داریم اعضا حاضر در دوره سوم صادقانه و بدور از کناره جستن از وضعیت دوره قبل به شفافیت در خصوص انتقادهای موافقین شهردار صادقلو در خصوص دوران طولانی شورای سوم و نتایج آن باشند . و موافقین نیز این تقارن در انتخاب شهرداران شهر گرگان در ادوار مختلف شورا و فراز و فرودهای مختلف آن با دیدِ منصفانه ای بنگرند ، شاید که علت تنشهای داخل شورا انتخاب شهردار باشد