فیلم بوفالو، در برگیرنده فرار زوجی است به نام های پیمان(هومن سیدی) و شکوفه(سهیلا گلستانی) که طی دزدی صورت یافته وارد شمال کشور می شوند و در آن جا با انجام رفتاری بی مقدمه از سوی هومن، او در مرداب غرق می شود. مساله ای بی خردانه و بی کاشت در منطق درام که به شکلی مضحکانه و بدون ساخت مقدمه ای مناسب توسط نویسنده صورت می گیرد. همچنین در ادامه چنان موقعیت هایی بی منطق برای شکوفه پیش می آید که فضا را به نحوی تمسخر آمیز نزد بیننده در می آورد.

 

 

به طور نمونه، بهرام بوفالو(پرویز پرستویی) که در گذشته غواص بوده و حال آپاراتچی سینماست، به عنوان ناجی جدید وارد صحنه می شود و مخاطب مجبور است با شخصیتی ناشناخته چون او همراه شده و به قصه گنگ و بازی بی هدف کاراکترها تن دهد. کاراکترهایی بی هویت چون بهرام بوفالو که مشخص نیست چگونه از موقعیت رفتاری منفی به خیرخواهی همراه برای شکوفه تبدیل شده است! فیلم بوفالو، نه اثری تجربی است و نه توان روایت داستانی ارزنده دارد و گنجاندن یک عده کاراکتر گیج و بی شناسنامه از جمله زنی ناشنوا به نام تارا(پانته آ پناهی ها)، اثری سطحی و بی پشتوانه می سازد که اصلا مشخص نیست دغدغه شخصیت های مختلف چیست؟ و داستان حول چه مساله ای می چرخد؟ و چرا باید به رفتارهای بی خردانه عده ای کاراکتر بی نشان نشست!

 

بوفالو، فیلمی سرد و کسل کننده بوده و ریتمی ناموزون دارد و تنها دلخوشی سازندگان، دسترسی به امکانات جدید تکنولوژی از قبیل دوربین زیر آب بوده تا چند نمای این چنینی بگیرند! در این میان، شخصیت ها جان ندارند و هویت ها نامشخص است و خاطره سازی ناگهانی با استفاده از آپارات نیز همچون شوخی بی مزه ای در ثبت نوستالوژی بوفالو و دیگران عمل می کند. فیلم ساکن و ایستا است و بر دور مردابی ساکن از عدم روایت پردازی بسر می برد و این درجا زدن های بی اتفاق، فیلم بوفالو را دچار سکته ای کامل می کند تا با اثری بی هویت و بی معنا در فرم و روایت وداع کنیم.

 

فیلمی ساخته شده توسط تنها زوج با دوام سینمای ایران که البته ضعیف ترین اثر مشاهده شده از آن ها در میان فیلم های کوتاه و مستند و بلند و سریال است، چرا که فیلم ارغوان نتوانسته است در جهت دغدغه فرمی و روایی خود عمل کند.

 

 

 

ارغوان، فیلمی در خصوص به هم ریختگی تخیل و حقیقت زندگی بوده و داستانی است از شروع دلدادگی در مکان هایی شکل یافته بر مبنای موسیقی؛ یکی سال ها پیش در آموزشگاه موسیقی و میان فرهاد، پدر ارغوان با لی لی، زن مدرس موسیقی ارمنی و دیگری در مقطعی دیگر میان ارغوان رشد یافته با برومند، جوانی موزیسین که البته بعدها مشخص می شود که آن ها در بازه ای زمانی با هم ازدواج کرده، جدا شده و به مرگ ارغوان رسیده است و رابطه های به نمایش درآمده نه از نوع اتفاقی واقعی بلکه از جنس رویایی دور افتاده و خیالی غریب است.

 

این نوع از روایت خاص و غلطان از حقیقت زندگی انسان ها در برابر آن چه بدان آرزو دارند، در کلیت اثر به صورتی گنگ و بی باور تبدیل شده است، به نحوی که حتی می توان ادعا داشت که کمتر مخاطب و حتی منتقدی توان درک چنین روایت در هم آمیخته ای را دارد. همچنین نوع رابطه مندی های شکل یافته میان زوج هایی نامحرم با وجود بسته بندی نویسندگان در بستری رویاگونه و در واقع غیر واقعی، باز هم نمی تواند موجب از بین رفتن مرز میان محرم و نامحرم شود و فیلم با نمایش هایی ناموازی از خیانت های زوجین به سمت بی حیایی های موازی با فرهنگی غریبه از ایرانی اصیل می رود! فرهنگ نیوز